งคนถึงกับโจมตีไปยังเปลวไฟเหล่านี้ หากแต่เปลวไฟเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดยค่ายกล ดังนั้นพวกมันย่อมไม่ถูกทำลาย!
จังหวะนั้นเอง เสียงหัวเราะของเถ้าแก่อู๋ก็ดังขึ้นในความมืด “ตอนนี้พวกเจ้ารู้หรือยัง ว่าค่ายกลนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของข้า!”
ทุกคนเชื่อแล้ว! แต่เมื่อนึกถึงหอกของโจวอวี๋ พวกเขาก็ไม่กล้าโจมตีลู่เฉิน จึงทำได้เพียงร้อนรนเท่านั้น
เถ้าแก่อู๋ที่เห็นดังนั้นก็ยั่วยุเข้าไปอีก “ถ้าเจ้าไม่อยากตาย ก็จงฆ่าพวกมันให้ข้าซะ!”
ทุกคนมองหน้ากันอย่างตกตะลึง ขณะที่บางคนถึงกับถามโจวอวี๋อย่างกังวลใจว่า “คุณชายโจว ท่านบอกว่าหลังจากติดตามเขาไป พวกเราจะออกไปได้จริงหรือ?”
“คุณชายโจว ท่านไม่ได้โกหกพวกเราใช่หรือไม่?”
ทุกคนเริ่มไม่พอใจโจวอวี๋
เมื่อโดนต่อว่าเยอะเข้า โจวอวี๋พลันจ้องไปที่คนเหล่านั้นทันที “จะรีบอะไรนักหนา!”
ครั้นกล่าวจบ โจวอวี๋ก็มองไปยังลู่เฉิน ทว่าชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ในขณะที่เถ้าแก่อู๋ก็หัวเราะเยาะขึ้น พลางกล่าวว่า “หยุดฝันเสียเถอะ ค่ายกลนี้ถูกควบคุมโดยข้า และมีแต่ข้าเท่านั้นที่สามารถปล่อยพวกเจ้าออกไปได้!!”
