บทที่ 20 ราชันย์ซากศพหวนชีพ!
สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ลู่เฉินถึงกับประหลาดใจ เขาหันไปเอ่ยกับโจวอวี๋ว่า “หากไม่อยากหลงอยู่ในค่ายนี้ เจ้าจงตามข้ามา!”
จากนั้นลู่เฉินก็เดินไปตามเสียงกรีดร้องเหล่านั้น
โจวอวี๋ตกใจจนรีบวิ่งตามไปไม่ห่าง เนื่องจากกลัวว่าจะพลัดหลง ทว่าการเดินทางกลับดำเนินไปอย่างราบรื่นยิ่งนัก พวกเขาไม่พบเจอกับปัญหาใดเลยตลอดเส้นทาง
โจวอวี๋เห็นเช่นนั้นก็งุนงง “เมื่อครู่ตอนที่ข้าลงมา รอบด้านมีแต่หมอกหนา แต่เหตุใดเจ้าถึงรู้เส้นทางได้?”
“อย่าเอาข้าไปเทียบกับเจ้า!” ลู่เฉินตอบแบบขอไปที
คำพูดของลู่เฉินทำให้โจวอวี๋พึมพำว่า “ข้าว่าข้าบ้าแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะบ้ากว่าข้า!”
ทันใดนั้น เบื้องหน้าพวกเขาพลันมีแสงไฟสว่างจ้า และมีกลุ่มคนที่กำลังตะโกนโหวกเหวกอยู่ตรงนั้น
กระทั่งลู่เฉินพาโจวอวี๋ออกจาก ‘ทางเดิน’ ก็เห็นกลุ่มคนยืนอยู่ในสุสาน
ด้านหน้ามีโลงศพศิลาตั้งอยู่ และฝาโลงถูกกระแทกออกดังปัง ๆ ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังจะออกมาอย่างไรอย่างนั้น
ส่วนผู้ฝึกตนที่อยู่รอบ ๆ ต่างพากันตกใจจนสั่นสะท้าน
“ด้วยความกล้าหาญเพียงเท่านี้ กลับยังกล้าดีมาขุดหาสมบัติอีกหรือ?” ลู่เฉินส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา ขณะที่โจวอวี๋นั้นเมื่อพบว่าไม่มีสิ่งอันตรายก็ร้องตะโกนขึ้น “ผู้ใดกันที่ร้องบอกว่าศพคืนชีพ?”
ใครบางคนตอบมาอย่างตะกุกตะกัก “นะ..ในโลงหินนั่นมีศพอยู่”
“ใช่ ข้าเองก็เห็น ในนั้นมีดวงตาสีเลือดอันน่าสยดสยองอยู่ด้วย!”
”เป็นศพ
