บทที่ 19 จุดอ่อนของเจ้า!
ลู่เฉินยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง กระทั่งปิงหลิวหลีย้ายหินออกไปจนหมด บัดนี้จึงเผยให้เห็นทางเข้าถ้ำเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
“ในที่สุด!” ปิงหลิวหลีตะโกน ก่อนจะสูดหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่
ลู่เฉินหันไปกล่าวกับนาง “เจ้ารอด้านนอก!”
หลังจากเอ่ยจบ เขาก็กระโดดและหายตัวไปภายในถ้ำ
โจวอวี๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งกับภาพตรงหน้า เมื่อสติคืนกลับมา เขาก็ตะโกนว่า “อย่าหนีนะ!” แล้วกระโดดตามลู่เฉินเข้าไปในถ้ำ
ปิงหลิวหลีรู้สึกกังวลเล็กน้อย เจ้าพวกนี้ไม่กลัวความตายงั้นหรือ?”
…
ภายในถ้ำอันมืดมิดแสนกว้างใหญ่ แม้จะใช้ศิลาวิญญาณสร้างแสงสว่างรอบข้าง แต่ก็ทำให้เห็นเพียงแค่หมู่ม่านหมอกเท่านั้น
เพราะที่นี่ยังมีค่ายกล
ค่ายกลของที่นี่ซับซ้อนยิ่งนัก หากไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญหรือผู้ที่มีความรู้ด้านนี้ ก็อาจหลงเข้าไปติดอยู่ในนั้นได้อย่างง่ายดาย หรือไม่ก็ถูกค่ายกลสังหารจนตายตก
ทว่าสำหรับลู่เฉินแล้ว ค่ายกลเหล่านี้เป็นเพียงค่ายกลเล็ก ๆ สำหรับเด็กน้อยเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้เขาจึงสามารถเดินเหินในสถานที่นี้ได้อย่างอิสระ
ในขณะที่โจวอวี๋ไม่รู้แม้แต่น้อยว่ามีอะไรรอเขาอยู่ด้านล่าง ดังนั้นทันทีที่ร่อนลงมาแล้วเดินไปเพียงไม่กี่ก้าว หมอกรอบ ๆ กายก็บังเกิดขึ้นรายล้อม จึงทำได้เพียงมองหมอกควันตรงหน้าและตะโกนขึ้นว่า “ออกมาเดี๋ยวนี้!”
”ข้าบอกแล้ว เจ้ามีจุดอ่อน” เสียงของลู่เฉินที่ดังวนเวียนอยู่รอบกาย ทำให้โจวอวี๋รู้สึกรำคาญยิ่งนัก “ผู้ใดจะร
