ยืนอยู่ตรงนั้นก็ได้เอ่ยหยอกเย้าลู่เฉิน “เป็นอย่างไร โกรธหรือไม่?”
ทุกคนคิดว่าลู่เฉินคงจะต้องโกรธจัด ทว่าชายหนุ่มกลับเดินไปหยุดอยู่ข้าง ๆ ราชสีห์ขนเพลิง แล้วมองดูซากศพของมัน
ในขณะที่โจวอวี๋โบกมือข้างหนึ่ง หอกยาวพลันกลับมาอยู่ในมือเขาอีกครั้ง
“เมื่อราชสีห์ขนเพลิงไร้ชีวิต มันก็ไม่ได้มีมูลค่าอันใดอีก!” โจวอวี๋กล่าวพลางจ้องมองสีหน้าของลู่เฉิน เขากำลังจินตนาการถึงความรู้สึกผิดหวังของอีกฝ่าย
ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าลู่เฉินกลับใช้มือหนึ่งตะปบไปที่ซากแห้งของราชสีห์ขนเพลิง ก่อนจะฉีกยิ้มออกมา “ขอบใจเจ้ามาก”
“ขอบใจมาก?” โจวอวี๋ตกตะลึง เขาไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร
ลู่เฉินพลันหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย “ข้าต้องการเพียงกระดูกศีรษะของมันเท่านั้น!”
“อะไรนะ?!” โจวอวี๋ถึงกับตกตะลึง
และไม่ใช่แค่โจวอวี๋เท่านั้น เพราะทุกคนในที่นี้ล้วนตะลึงไปตาม ๆ กัน เดิมทีพวกเขาคิดว่าลู่เฉินต้องการจับราชสีห์ขนเพลิงแบบตัวเป็น ๆ หรือไม่ก็คงต้องการโลหิตหรือเนื้อของมัน
แต่ผู้ใดจะรู้ว่าลู่เฉินกลับต้องการเพียงกระดูกของมันเท่านั้น!
หลังจากที่โจวอวี๋ได้สติกลับมา เขาก็ไม่รอช้า พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว คิดหมายจะแย่งกระดูกศีรษะนั้นมา ทว่าเวลานั้นลู่เฉินกลับทำให้ทุกคนถึงกับตะลึงค้าง
พวกเขาเห็นว่ากระดูกของราชสีห์ขนเพลิงค่อย ๆ กลายเป็นเปลวเพลิง จากนั้นก็ไหลเข้าไปในร่างกายของลู่เฉิน
กระทั่งโจวอวี๋มาอยู่ตรงหน้าลู่เฉิน กระดูกราชสีห
