ไม่เคยเพาะปลูกให้ใครมาก่อน เพราะในยามเพาะปลูกนั้นมันต้องการพลังปราณมหาศาลมาหล่อเลี้ยง ยิ่งไปกว่านั้น ขั้นพลังก็ไม่ควรเกินขั้นกลั่นลมปราณ และยังต้องใช้ปณิธานที่แน่วแน่อีกด้วย
ขั้นพลังยุทธ์ของลู่เฉินนั้นมีเพียงพอ และพลังปราณก็ยังเข้มข้น
ส่วนปณิธานนั้น ลู่เฉินเองก็มีเช่นกัน และในฐานะชาติภพที่เก้า มันก็ยิ่งทำให้ปณิธานของเขาเหนือกว่าผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกัน!
ส่วนความเข้มข้นของพลังปราณ ย่อมชดเชยได้จากเขตค่ายกล ทว่าระหว่างขั้นตอนเหล่านั้นห้ามถูกรบกวนเด็ดขาด!
ดังนั้นลู่เฉินจึงนึกถึงสถานที่แห่งหนึ่งขึ้นมาทันที และนั่นก็คือเขตที่เก้าของหุบเขาอสูรเมฆา!
ครั้นลู่เฉินวางแผนในหัวเสร็จสิ้น ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่โจวอวี๋ใช้หอกชี้ไปทางลู่เฉินด้วยความโกรธ “เจ้า… จะลุกขึ้นมาดี ๆ หรือไม่?”
ลู่เฉินเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปทางปิงหลิวหลี “ไปกันเถอะ”
ปิงหลิวหลีรีบเข้ามาหา ก่อนจะกระซิบเสียงเบาว่า “เจ้า… เจ้าไม่กลัวว่าเขาจะขว้างหอกใส่หรือ?”
“เขาไม่กล้าหรอก!”
“เพราะเหตุใด?” ปิงหลิวหลีถึงกับฉงน ในขณะที่ลู่เฉินฉีกยิ้มกว้าง “หากข้ารู้เคล็ดวิชากระบี่เก้าสุขสงบ เจ้าจะสังหารข้าหรือไม่?”
“เรื่องนี้…” ปิงหลิวหลีตระหนักขึ้นมาได้ทันที เพราะถึงอย่างไรเสียเคล็ดวิชากระบี่เก้าสุขสงบก็ย่อมสำคัญต่อสำนัก “เช่นนั้นเจ้ากับตระกูลโจวเกี่ยวข้องอันใดกัน?”
ลู่เฉินไม่ได้ตอบสิ่งใดออกไป
“อย่าเงียบสิ!” ปิงหลิวหลีรู้สึกหงุดหงิด
