บทที่ 16 เพลิงลวงตาจากเคล็ดวิชาอสูรอัคคีเพลิง
“เพราะเมื่อแสนปีที่แล้ว เขาทั้งทรงพลัง และน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!” ใบหน้าของปิงหลิวหลีเต็มไปด้วยความชื่นชม
“ดูจากท่าทีของเจ้าแล้ว คล้ายเจ้าไม่ได้หวาดกลัว แต่ชื่นชมเขา” ลู่เฉินส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่ปิงหลิวหลีจะตอบกลับทันทีว่า “แน่นอน! หากข้าเกิดทันในยุคสมัยนั้น ข้าคงบูชาเขาดั่งเทพเจ้า และกราบฝากตัวเป็นศิษย์ไปแล้ว!”
ลู่เฉินยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น เขาพึมพำในใจ ‘หากรู้ว่าข้าคือจอมมารผู้นั้นที่เจ้าคลั่งไคล้ อยากรู้นักว่าเจ้าจะแสดงท่าทีเช่นใด!”
อย่างไรก็ตาม ลู่เฉินไม่มีความตั้งใจที่จะเปิดเผยความจริงข้อนี้ออกไป …อย่างน้อยก็จนกว่าเขาจะจัดการเหล่าชายชุดดำที่คอยแย่งชิงรากวิญญาณของผู้คนในมหาทวีปจิ่วโหยว!
ในขณะนั้นเอง ราชสีห์ขนเพลิงได้เข้าทำร้ายคนของสำนักวิถีอสูรจนบาดเจ็บ กระทั่งหลินเฟิงพลันตะโกนบอกทุกคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสว่า “ถอนตัว!”
กลุ่มคนที่บาดเจ็บได้ถอยจากไปอย่างรวดเร็ว ทว่าก่อนที่หลินเฟิงจะจากไป เขาหันมาพูดกับโจวอวี๋ว่า “ฝากไว้ก่อนเถอะ!”
“ข้าจะรอ!” โจวอวี๋ยิ้มพลางตอบกลับโดยไม่เกรงกลัว
คำพูดนี้ทำให้หลินเฟิงโกรธจัด ทว่าไม่ได้โต้ตอบ เพียงเร่งพาทุกคนออกไปเท่านั้น
ราชสีห์ขนเพลิงส่งเสียงคำรามก้องกังวาน ทำให้ผู้คนที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างหวาดกลัวและพากันหลบซ่อน
ทันใดนั้น ลู่เฉินพลันเดินออกไป!
ปิงหลิวหลีที่เห็นการกระทำดังกล่าวชะงักไปครู่หน
