าย และหากปิงหลิวหลีไม่ปิดหูไว้ หูของนางคงแตกเป็นเสี่ยง ๆ เป็นแน่แท้!
เมื่อเสียงอันน่าสะพรึงนี้ดังขึ้น บรรดาสัตว์อสูรที่อยู่บริเวณนั้นต่างก็ตัวสั่นไปด้วยความกลัว!
นี่คือเสียงของราชันย์อสูร!
เมื่อพวกมันสัมผัสได้ถึงสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งกว่าพวกมัน ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ฝังรากลึกในสายโลหิต ย่อมทำให้พวกมันเริ่มแตกตื่น หวาดกลัว และหันหลังกลับไปโดยไม่ลังเล!
เพียงแค่ชั่วพริบตาเท่านั้น ฝูงสัตว์อสูรที่น่ากลัวก็หายไปพร้อมกับกลุ่มควันที่ลอยตลบอบอวล
“นี่มัน…”
พวกมันหายไปไม่มีเหลือ!
สือเซียวถึงกับตกตะลึง เช่นเดียวกับผู้ฝึกตนบนภูเขาซึ่งกำลังมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“เมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้น?”
“ดูเหมือนจะเป็นเสียงสัตว์อสูรคำราม?”
“พ่อหนุ่มคนนั้น เขาสามารถเลียนเสียงสัตว์อสูรได้งั้นหรือ ทำได้ยังไงกัน?”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน!”
คนนับไม่ถ้วนต่างคิดว่าลู่เฉินกำลังเลียนแบบเสียงของราชาสัตว์อสูร เพื่อทำให้สัตว์อสูรเหล่านั้นหวาดกลัว
ทางด้านลู่เฉิน เขาลืมตาและลุกขึ้นยืน จากนั้นก็ฉีกยิ้มพลางคิดในใจว่า ‘เมื่อพบกระดูกราชสีห์ขนเพลิงแล้ว ข้าก็จะสามารถเปิดจุดชีวิตที่เก้า และหลอมรวมจุดชีวิตทั้งหมดเข้าด้วยกัน เพียงเท่านี้ การควบคุมสัตว์อสูรก็ไม่ใช่ปัญหาที่ต้องกังวลอีกต่อไป!!”
ทุกคนไม่รู้ว่าลู่เฉินคิดอะไรอยู่
ส่วนทางด้านของปิงหลิวหลี ขณะนี้นางกำลังจ้องมองลู่เฉินด้วยความตกใจ
สือเซียวขบฟันแน่นด้วยความโกรธ โดยเฉพาะ
