กก็เอ่ยว่า “อยู่กับข้าที่นี่ ไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดทั้งสิ้น!”
“แต่ว่า…” ปิงหลิวหลียังคงดื้อรั้น ทว่าก็เป็นลู่เฉินที่ขัดขึ้นมาเสียก่อน “เจ้าอยู่นิ่ง ๆ ก็พอแล้ว เพราะข้ามีวิธีจัดการพวกมัน!”
“เจ้าน่ะหรือ?” หญิงสาวถึงกับแปลกใจ
ขณะนั้นเอง บรรดาสัตว์อสูรที่อยู่โดยรอบต่างจ้องมาที่พวกเขาพร้อมกับส่งเสียงขู่คำราม
สือเซียวยังขู่ออกมาอีกว่า “แม้แต่สตรีนางนั้นยังไม่อาจจัดการข้าได้ แล้วเจ้าจะมีปัญญาใดกัน? คิดว่าปราณกระบี่นั่นจะหยุดข้าได้งั้นหรือ?”
ลู่เฉินนั่งลงและหลับตา ก่อนจะกล่าวเตือนปิงหลิวหลีเบา ๆ ว่า “ปิดหูของเจ้า”
“ปิดหู?” ปิงหลิวหลีได้แต่นึกสงสัยกับการทำทำของลู่เฉิน
หลังจากที่ลู่เฉินเพ่งมองจุดแสงเจิดจ้าทั้งแปดในร่างกาย เขาก็เข้าควบคุมหนึ่งในจุดแสงนั้นด้วยจิตสำนึกของเขา
จุดแสงที่ถูกควบคุมนี้คือชาติภพก่อนหน้าเมื่อครั้งที่ลู่เฉินกำเนิดในแดนหมื่นอสูร และผงาดขึ้นเป็นราชันย์อสูร… ผู้บงการอสูรร้ายทั้งปวง!
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากขั้นพลังของลู่เฉินอ่อนแอมากในขณะนี้ เขาจึงไม่สามารถดึงพลังออกมาใช้ได้ครบสิบส่วน ทว่าแม้จะใช้เพียงแค่เล็กน้อย… ก็คงมากพอที่จะจัดการกับพวกสัตว์อสูรเหล่านี้ได้!
ครั้นลงมือกระตุ้นจุดแสงที่ว่า…
ในชั่วพริบตานั้น เมื่อลมหายใจของ ‘ราชันย์อสูร’ เล็ดลอดออกมา เสียงคำรามบางเบาที่ดังขึ้นจากภายในร่างกายก็ดังขึ้น และดังขึ้นเรื่อย ๆ!
”โฮกกก…..”
เศษฝุ่นหินนับไม่ถ้วนรอบกายลู่เฉินพลันปลิวกระจ
