บทที่ 13 อักขระยันต์เยียวยา!
เมื่อปิงหลิวหลีเห็นว่าลู่เฉินไม่ยอมเอ่ยตอบ จึงถามย้ำออกไปอีกคราว่า “เจ้าเป็นเพียงคนหนุ่มไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงบรรลุเป็นมือกระบี่ระดับห้าดาวได้?”
“จะเป็นมือกระบี่กี่ดาวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับอายุงั้นหรือ?”
“ไร้สาระ ในแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามแห่งของแดนทักษิณา การจะหาคนหนุ่มสาวที่บรรลุเป็นมือกระบี่ระดับห้าดาวได้นั้น ข้าเกรงว่าคงจะนับได้เพียงสองมือเท่านั้น!” ปิงหลิวหลีกล่าวด้วยความประหลาดใจ
“ก็แค่มือกระบี่ระดับห้าดาว”
หลังจากที่ลู่เฉินเอ่ยจบ เขาก็ออกเดินทางต่อ
เจ้าสำนักสาวถึงกับตกตะลึง “ก็แค่มือกระบี่ระดับห้าดาว?”
แต่เมื่อเห็นว่าลู่เฉินเดินจากไปไกลแล้ว ปิงหลิวหลีก็เร่งตามไป ก่อนจะถามอีกว่า “แล้วแสงสีทองในร่างกายข้าเล่า มันคืออันใดกัน?”
“อักขระยันต์เยียวยา!”
“อักขระยันต์เยียวยา?” เสียงของปิงหลิวหลีสั่นเทาด้วยความตกใจ ลู่เฉินเห็นอีกฝ่ายเป็นเช่นนั้นก็ถามกลับ “อันใดกัน มันมีปัญหาอะไรงั้นหรือ?”
“ท่ามกลางสิบสุดยอดอักขระยันต์ อักขระยันต์เยียวยานี้จัดอยู่ในห้าอันดับแรก และมีเพียงจอมมารเท่านั้นที่ครอบครองอักขระยันต์ชนิดนี้!” ปิงหลิวหลีรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างติดอยู่ในลำคอของตน
ทว่าลู่เฉินเพียงยิ้มและไม่ได้เอ่ยสิ่งใด
หลังจากมีเวลาครุ่นคิดกับตัวเอง เจ้านิกายสาวจึงสงบลง นางส่ายหัวไปมาพลางปัดความคิดชั่ววูบออกไป “ไม่หรอก เจ้าคงไม่ใช่จอมมารผู้นั้นแน่!”
”เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น?”
