บทที่ 12 มือกระบี่ระดับห้าดาว?!
กลุ่มคนที่ตามมาคิดว่าลู่เฉินจะหยุด หรือไม่ก็รีบชิ่งหนีไปเมื่อใกล้ออกจากเมือง
ทว่าลู่เฉินไม่ได้หยุด เขาเดินออกจากเมืองและมุ่งตรงไปยังป่าเบื้องหน้า
ศิษย์หน้าใหม่ของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์จึงใช้โอกาสนี้ก้าวไปดักข้างหน้าทันทีเพื่อล้อมลู่เฉิน
แล้วก็เป็นหลิวหยุนซานที่หัวเราะอย่างตื่นเต้นออกมาก่อนใคร “ลู่เฉิน! คราวนี้มาดูกันว่าเจ้าจะหนีไปที่ไหนได้อีก!”
“ถ้าเจ้าไม่อยากตาย ยังไม่สายเกินไปที่จะหนีตอนนี้!” คำพูดของลู่เฉินทำให้คนเหล่านี้มองหน้ากันแล้วหัวเราะ
สือเซียวเอามือไพล่หลัง กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร?”
ลู่เฉินไม่ได้สนใจอีกฝ่ายแม้แต่น้อย เขามองไปยังปิงหลิวหลี “คนผู้นั้น… ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าแล้วกัน!”
“ไม่ใช่เจ้าบอกว่ามีวิธีรับมือแล้วหรอกหรือ?” เมื่อปิงหลิวหลี เห็นว่าลู่เฉินมอบโจทย์ยากมาให้ นางก็กังวลขึ้นมาทันที
จังหวะนั้นเอง ลู่เฉินพลันประทับฝ่ามือของเขาบนแผ่นหลังของเจ้าสำนักสาว!
การที่มีชายแปลกหน้ามาสัมผัสร่างกายเช่นนี้ ร่างเล็กบอบบางของปิงหลิวหลีจึงสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม “นี่เจ้า!”
“อย่าขยับ!” ลู่เฉินกล่าวราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ทว่าก็เป็นปิงหลิวหลีที่ไม่อาจอดกลั้น นางพูดอย่างเขินอายว่า “ตัวข้าเป็นหญิงบริสุทธิ์นะ!”
ลู่เฉินเมินนาง ในขณะที่ผู้คนรอบข้างพากันหัวเราะ
“ถ้าเช่นนั้นก็นับว่าน่าเสียดายนัก” หลิวหยุนซานหัวเราะ
และยิ่
