บทที่ 11 ฝูงแมลงวัน
“ถ้าเจ้าไม่ยินยอม เช่นนั้นก็จงไปเสีย ทว่าเรื่องอาการบาดเจ็บ… ข้าเกรงว่าคงจะไม่มีใครรักษามันได้นอกจากข้า!” ลู่เฉินยิ้มออกมาทันที เมื่อเห็นแววตาที่แสดงถึงความไม่เต็มใจของปิงหลิวหลี
รอยยิ้มนั้นทำให้เจ้าสำนักสาวได้แต่ถอนหายใจ คิดในใจว่า ‘เมื่ออาการบาดเจ็บของข้าหายดีแล้ว ข้าจะทำให้เจ้ารู้ซึ้งว่า… แท้จริงแล้วข้านั้นแข็งแกร่งเพียงใด!’
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้นางก็ทำได้เพียงแค่ต้อง ‘ประนีประนอม’ และเริ่มทำตามคำสั่งของชายหนุ่ม
ลู่เฉินนั่งลงทันทีที่เห็นว่ามีโต๊ะว่างอยู่ ทว่าหลังจากนั่งได้ไม่นาน…
คนกลุ่มหนึ่งพลันเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยม
เครื่องแต่งกายของคนเหล่านี้บ่งบอกชัดเจนว่าพวกเขามาจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์!
และที่สำคัญ หนึ่งในนั้นคือคนรู้จักเก่าของลู่เฉิน!!
หลิวหยุนซานและบรรดาศิษย์รุ่นใหม่ของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์กำลังเตรียมตัวสำหรับการเข้าร่วมงานฝึกอบรมศิษย์ใหม่ของสำนัก ซึ่งหลิวหยุนซานเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้มาเจอลู่เฉินที่โรงเตี๊ยมนี้
เขาจึงไม่รอช้า ตะโกนบอกศิษย์พี่ที่อยู่ใกล้ ๆ กัน “ศิษย์พี่สือ ดูสินั่นใคร!”
ศิษย์พี่ที่ถูกเรียกว่า ‘สือ’ ผู้นี้ อยู่ในขั้นสร้างรากฐานระดับกลาง บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยแห้งแตก
และคนผู้นี้คือผู้นำกลุ่มของบรรดาศิษย์ใหม่ในสำนัก นามของเขาคือ สือเซียว!
“หัวขโมยคนนั้น?” สือเซียวแสดงท่าทีสนใจทันทีที่เห็นลู่เฉิน ในขณะที่หลิวหยุนซานก็ยังคงกล่าวยุยงอย่างตื่
