นเต้น “ใช่แล้ว นั่นเขา!”
“ดี เช่นนั้นก็ไปหาเขากัน!!” สือเซียวยิ้มขำ
เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ไม่รู้แม้แต่น้อยว่าเมื่อเช้าที่ผ่านมา… คนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ต้องเผชิญกับทุกข์เพียงใด
พวกเขาจึงกล้าที่จะเดินเข้ามาหาอย่างหยิ่งผยอง ทั้งยังเข้าล้อมลู่เฉินไว้ทุกด้าน
“ลู่เฉินเอ๋ยลู่เฉิน เราพบกันอีกแล้ว!” หลิวหยุนซานกล่าวด้วยรอยยิ้มร้าย
ทว่าลู่เฉินไม่ตอบ เขาเพียงดื่มชาในถ้วยอย่างไม่แยแส
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่สนใจ หลิวหยุนซานจึงคำรามลั่น “ตอนนี้หมอฉินไม่อยู่ที่นี่ เช่นนั้นก็ให้ข้าดูเสียหน่อยว่าใครจะสามารถช่วยเจ้าได้!”
จากเหตุการณ์เมื่อวานที่เมืองเฟิงเฉิง ทำให้หลิวหยุนซานแทบรอไม่ไหวที่จะได้สั่งสอนบทเรียนให้ลู่เฉิน และแม้ครั้งนั้นจะมีฉินหลินคอยห้าม ทว่าครั้งนี้… ลู่เฉินอยู่ตัวคนเดียว!
เขาอยากที่จะบดขยี้ลู่เฉินให้ตายคามือเสียเดี๋ยวนี้!
เสียงคำรามของหลิวหยุนซานทำให้ผู้คนในโรงเตี๊ยมต่างหันมองมา และเริ่มพูดคุยถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างสนอกสนใจ
บางคนที่พอจะรู้เรื่องราวเข้าหน่อยก็คอยอธิบายสถานการณ์ให้ผู้คนรอบข้างฟังอย่างออกรส พลางชี้ไม้ชี้มือเสียวุ่นวาย
ขณะนั้นปิงหลิวหลีกำลังสอบถามผู้คนรอบข้าง ครั้นเห็นสถานการณ์คุกรุ่นที่เกิดขึ้น รอยยิ้มของนางพลันเผยออกมาอย่างมีเลิศนัย “น่าสนใจนัก!”
ในเวลานั้นเอง คนกลุ่มหนึ่งได้ตะโกนบอกศิษย์จากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ว่า “ที่แห่งนี้ไม่อนุญาตให้มีการสู้รบตบตีกัน!”
คำพูดนั้นทำ
