บทที่ 10 เจ้าสำนักผู้สง่างามกลายเป็นสาวใช้!
ผู้อาวุโสเฮยได้ยินถ้อยคำนินทาเหล่านั้น เขาก็พึมพำเสียงเบาว่า “ช่างนานยิ่งนัก เห็นทีเขาคงตายไปแล้วกระมัง?”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าพลันดังขึ้นจากในถ้ำ
“ได้ยินเสียงนั่นไหม!” แววตาของผู้เฒ่าเหยาฉายชัดถึงความหวัง
ฉินหลินมองเข้าไปในถ้ำอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับผู้อาวุโสเฮย และศิษย์คนอื่น ๆ ที่หันมองตาม
และแล้วพวกเขาก็เห็นลู่เฉินเดินออกมาราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น!
“เป็นไปได้อย่างไร?”
เมื่อพวกเขาเห็นว่าลู่เฉินไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อยก็พากันตกใจ และบางคนยังสงสัยว่า “ท่านเจ้าสำนักปล่อยเขาไป?”
ผู้เฒ่าเหยาพลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ส่วนฉินหลินถึงกับยิ้มกว้าง “เจ้า… เจ้าทำให้ข้ากังวลแทบตาย!”
ในขณะที่สีหน้าของผู้อาวุโสเฮยแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เขาทั้งตกใจและยังคงไม่เข้าใจ “น… นะ… นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
ขณะนั้นเอง พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากในถ้ำ
“นับแต่นี้ เขาจะไม่ใช่บุตรศักดิ์สิทธิ์อีกต่อไป ทว่าจากนี้ ทุกคำพูดและการกระทำใด ๆ ของเขา นับได้ว่าเป็นตัวแทนของข้า ผู้เป็นเจ้าสำนัก พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่?”
”อะไรนะ?!”
บัดนี้ทุกคนดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง และบางคนก็พลันยินดี แต่บางคนกลับวิตกขึ้นมา…
โดยเฉพาะผู้อาวุโสเฮย! ที่ถึงกับกล่าวว่า “ท่านเจ้าสำนัก ท่านกำลังคิดหมายมั่นปั้นมือให้ชายคนนี้ขึ้นเป็นเจ้าสำนักคนถัดไปงั้นหรือ?”
“ไม่ใช่! ทว่าตัวเขาสามารถพูดแทนข้าได้ ด
