บทที่ 7 บุตรศักดิ์สิทธิ์ของเราเก่งที่สุด!
ลู่เฉินคว้ากริชออกมา ก่อนที่กริชนั้นจะกลายเป็นกระบี่
ชั่วอึดใจต่อมา ลู่เฉินก็คว้ากระบี่แล้วกวัดแกว่งไปมา ก่อเกิดปราณกระบี่สีดำนับร้อยส่องประกายเจิดจ้า
จากนั้น… ปราณกระบี่นับร้อยพลันพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนผู้โป้ปด!
ผลจากปราณกระบี่นี้ได้สร้างบาดแผลตามแขนขาของคนเหล่านั้นในชั่วพริบตา!
”โอ๊ย!”
พวกเขากรีดร้องและล้มลงกับพื้น
แม้ว่าพวกเขาจะไม่ตาย แต่เห็นได้ชัดว่าเจ็บปวดทรมานไม่น้อย แน่นอนว่าการกระทำดังกล่าวทำให้ผู้คนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์และสำนักเก้าสุขสงบถึงกับตะลึง!
ชายผมแดงพุ่งตัวเข้ามาหาลู่เฉินทันที “เจ้า… เจ้ากล้า!!”
ทว่าลู่เฉินกลับเดินผ่านอีกฝ่ายไป เขาเหยียบร่างของหนึ่งในกลุ่มคนผู้โกหก จากนั้นก็หันไปหาชายผมแดง “ท่านคิดว่า… เคล็ดกระบี่ของข้าเมื่อครู่เป็นอย่างไร?”
เคล็ดกระบี่เมื่อครู่?
ตอนนั้นเองที่ทุกคนพบว่าวิชากระบี่ที่ลู่เฉินใช้นั้นดูแปลกประหลาดยิ่ง
เพียงกวัดแกว่งไม่กี่ครั้ง กลับสามารถออกปราณกระบี่ได้นับร้อย!
หากเป็นผู้แข็งแกร่งที่ใช้มัน ทุกคนย่อมสามารถเข้าใจได้ แต่ลู่เฉินอยู่เพียงขั้นกลั่นลมปราณระดับห้าเท่านั้น พวกเขาจึงอยากที่จะยอมรับ!
”ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะมีความสามารถหรือไม่!” ชายผมแดงตอบ
“จริงหรือ? แล้วท่านไม่สงสัยหรือไร ว่าเมื่อข้ามีเคล็ดกระบี่ที่ทรงพลังเช่นนี้ แล้วจำเป็นด้วยหรือที่ข้าจะต้องขโมยเคล็ดวิชาขยะนั่นจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์?” คำพ
