สิทธิ์ของเราเก่งที่สุด!”
“นี่มัน… บุตรศักดิ์สิทธิ์สุดยอด!”
เมื่อลู่เฉินหันกลับมา เขาจึงเห็นท่าทีตื่นตะลึงระคนประหลาดใจของฉินหลินและผู้เฒ่าเหยา ทว่าลู่เฉินกลับมองผ่านคนทั้งสอง และจ้องมองไปทางศิษย์ทั้งหลายแทน “ดังที่ข้าบอก ข้าไม่ใช่บุตรศักดิ์สิทธิ์อีกต่อไป หากใครก็ตามที่ต้องการ… เช่นนั้นก็จงมารับตำแหน่งนี้ไป!”
สีหน้าของหยานเยว่ฉายชัดถึงความตกใจ เดิมทีเขาคิดว่าตนเองจะเอาชนะลู่เฉินได้โดยง่าย แต่เมื่อเห็นผลลัพธ์ในขณะนี้ เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะท้าทายอีกต่อไป!
สำหรับผู้อาวุโสเฮย เขาต้องการจะกล่าวยั่วยุ แต่เมื่อเห็นกระบี่ในมือลู่เฉิน ก็พลันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
ผู้เฒ่าเหยามองลู่เฉินพลางยิ้มออกมา “พวกเขาไม่ต้องการมัน เช่นนั้นเจ้าก็ควรเก็บมันไว้!”
“แต่ข้าไม่ต้องการ!” คำพูดของลู่เฉินทำให้ทุกคนอับอาย
ขณะนั้นเอง ณ ส่วนลึกของสำนักเก้าสุขสงบ ได้มีเสียงสตรีดังก้องขึ้นมา “พาเขามา ข้ามีเรื่องจะคุยกับเขา”
เสียงนี้ทำให้ทุกคนถึงกับสะดุ้ง ขณะที่ลู่เฉินเองก็เกิดความสงสัย “นั่นใคร?”
ฉินหลินก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และกล่าวว่า “นั่นคือเจ้าสำนักของเรา!”
“เป็นผู้หญิง?” ลู่เฉินไม่เคยคิดว่าเจ้าสำนักเก้าสุขสงบนั้นเป็นผู้หญิง!
“ไฉนเจ้าสำนักจึงเป็นผู้หญิงกัน?” ชายหนุ่มไม่เข้าใจ
“ไม่ใช่ว่าบุตรศักดิ์สิทธิ์คนก่อนเป็นผู้ชายหรอกหรือ?”
ฉินหลินกระซิบตอบเสียงเบา “ท่านเจ้าสำนักของเราคือหญิงที่ปลอมเป็นชาย ตอนที่เป็นบุตรศั
