ยืนด้วยความตกใจ พลางจ้องลู่เฉินด้วยสีหน้าตระหนก “นี่เจ้า!”
“ถ้าท่านเชื่อข้า โปรดนั่งลง แต่ถ้าไม่… เช่นนั้นข้าก็บอกได้เพียงว่าสุดแล้วแต่ท่าน!”
ผู้อาวุโสเหยาได้ยินแล้วก็ยังคงรู้สึกลังเลใจ
ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ และกล่าวอีกว่า “แต่ข้าต้องบอกไว้ก่อน หากท่านไม่รักษาภายในสิบวัน ท่านจะต้องตายอย่างแน่นอน!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อาวุโสเหยาก็ถึงกับผงะ ทว่าในที่สุดก็คล้ายกับว่าตัดสินใจได้ เขาจึงนั่งลงอย่างเชื่อฟังและถามว่า “เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร?”
“หันหลัง.. และอยู่นิ่ง ๆ!”
ผู้อาวุโสเหยานั่งหันหลังให้ลู่เฉินตามคำบอกของอีกฝ่าย และหลังจากที่ลู่เฉินฝังเข็มลงไปสองสามเล่ม ผู้อาวุโสเหยาก็รู้สึกง่วงแล้วหลับไปทันที
ลู่เฉินหยิบเข็มอีกสองสามเล่มออกมา และควบคุมให้พลังปราณไหลผ่านเข็มเหล่านี้ โคจรและผลักดันให้ปราณขับพิษในกายอีกฝ่ายออกมา
เช้าวันรุ่งขึ้น
ผู้อาวุโสเหยาลืมตาตื่นขึ้น ก่อนจะพบว่าตนเองนอนอยู่ที่มุมหนึ่ง เขาเริ่มกังวลขึ้นมาทันที
ครั้นกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็พบว่าฉินหลินยืนอยู่ที่ประตู และกำลังส่งยิ้มมาให้เขา
”ข้าหลับไปตอนใดกัน?!”
ผู้อาวุโสเหยายังคงตื่นตระหนก “ข้าเผลอหลับไปงั้นหรือ เพราะเหตุใด?!”
“เพราะการล้างพิษ!”
“พิษ พิษในกายข้า?”
ทันใดนั้น ผู้อาวุโสเหยาก็พบว่าน้ำหนักบริเวณลำคอของตัวเองพลันหายไป เช่นเดียวกับตุ่มหนองบริเวณลำคอก็หดเล็กลง จากที่เคยมีขนาดเท่ากับกำปั้น ก็เหลือเพียงขนาดเท่าไข่เท่านั้น
เขา
