บทที่ 4 ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต
การแสดงออกของฉินหลินพลันเคร่งขรึมยิ่งขึ้น “ผู้อาวุโสเฮย เรื่องนี้…”
“อย่าบอกข้าเชียวว่าการที่เจ้าพาเขามาที่นี่ เจ้าไม่ได้คิดถึงความเป็นไปได้ที่เขาจะล้มเหลว หรือถูกพลังสะท้อนกลับจนตาย?” คำพูดที่เย็นชาของผู้อาวุโสเฮยทำให้ฉินหลินถึงกับพูดไม่ออก
ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง ลู่เฉินไม่สนใจสิ่งใด เขาเร่งฝีเท้าเดินไปที่กระบี่ดำ
ทุกคนต่างมองหน้ากัน ส่วนผู้เฒ่าอ้วนมองมาที่ฉินหลิน ก่อนจะถามว่า “เจ้าต้องการให้เขาตายจริงหรือ?”
ฉินหลินทำอะไรไม่ถูก เขาแสดงท่าทีลำบากใจขณะกล่าว “เขาเป็นคนเช่นนี้เอง”
ผู้เฒ่าอ้วนได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ “ถ้าผู้เป็นบิดามารู้ว่าลูกชายของเขาจะต้องมาตายตกเช่นนี้เพราะเจ้า แล้วเจ้าจะเอาหน้าที่ไหนไปเผชิญหน้ากับพ่อของเขา?!”
ดวงตาของฉินหลินพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เมื่อเขานึกถึงพ่อของลู่เฉิน
ทว่าในขณะนั้น ลู่เฉินได้มายืนอยู่เบื้องหน้ากระบี่สีดำแล้ว ก่อนที่ชายหนุ่มจะยื่นมือข้างหนึ่งออกไป…
และเพียงแค่สัมผัสด้ามของกระบี่ ตัวกระบี่พลันกะพริบแสงสีดำออกมา จากนั้นกระบี่ปราณนับไม่ถ้วนก็ได้ถูกปลดปล่อยออกมาทันที!!
หนึ่ง…
สอง…
สาม!…
ทุกคนต่างตกใจกับภาพตรงหน้า
“สาม!”
แล้วก็ยังมีกระบี่ที่สี่ กระบี่ที่ห้า…
ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนี้ต่างตกตะลึง ขณะที่ผู้อาวุโสเฮยขมวดคิ้ว “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
ไป๋อู่จินเองก็แสดงความประหลาดใจออกมาเช่นกัน “ไม่มีรากวิญญาณแท้ ๆ แต่เขากลับส
