้นเสียเอง
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความคิดแรกของลู่เฉินก็เหมือนกับคนอื่น ๆ ..นั่นคืออีกฝ่ายมาที่นี่เพื่อเยาะเย้ยเขา!
แม้แต่ฉินหลินที่เดินอยู่ด้านข้างก็ยังรู้สึกประหลาดใจ “คุณหนูรองบ้านตระกูลเถียนงั้นหรือ? ผู้คนต่างบอกว่านางนิสัยดีและจิตใจงดงามยิ่ง แล้วคนแบบนี้จะทำเรื่องเจ้าเล่ห์แสนกลเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“จิตใจงดงาม? สำหรับคนกลับกลอกบางคน บางครั้งการแสดงถึงจิตใจอันงดงามที่ว่าก็อาจเป็นเพียงเปลือกนอกที่พวกเขาแสดงให้เห็น เพื่อให้เราไม่รู้ว่าโดยเนื้อแท้แล้ว… พวกเขาเลวร้ายเพียงใด!!” ลู่เฉินเคยเห็นผู้คนมามากมาย จึงเคยพบเจอผู้คนที่กลับกลอกเช่นนี้มาไม่มากก็น้อย
นอกจากนี้ ทำไมเขาต้องแต่งงานกับนางด้วย? ใครอยากได้เจ้าเป็นภรรยาไม่ทราบ?!
ลู่เฉินจึงเร่งฝีเท้า โดยมีอวิ๋นซานและฉินหลินตามมาอย่างรวดเร็ว
ภายในสวนหลังจวน ท่านประมุขลู่นั่งอยู่และกำลังชงชาให้สตรีนางหนึ่ง นางสวมผ้าคลุมสีม่วง และกล่าวอย่างสุภาพว่า “ท่านผู้เฒ่า ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้เลย!”
ลู่เฉินผู้ซึ่งต้องการจะว่ากล่าวในทีแรก ครั้นเห็นท่าทีเช่นนั้นของอีกฝ่าย เขาก็พลันชะลอฝีเท้าลง และขณะเดียวกัน โทสะในใจพลันมอดลงไปด้วย
อวิ๋นซานตะโกนขึ้นว่า “ท่านผู้เฒ่า นายน้อยมาแล้วเจ้าค่ะ!”
เมื่อท่านประมุขลู่หันมาเห็น เขาก็กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “มาแล้วหรือ!”
ลู่เฉินเดินเข้าไปใกล้คนทั้งสอง ทำให้เขาค้นพบบางอย่างที่น่าสนใจเกี่ยวกับสตรีผู้นี้ นั่นก็คือรอบกายนางแผ
