มมาก่อน แล้วข้าจะคืนให้มันในภายหลัง”
‘แก่นแห่งไม้?’ อวิ๋นซานไม่รู้ว่าลู่เฉินพูดถึงอะไร
หลังจากที่ต้นไม้พันปีแห้งเหี่ยว อาการบาดเจ็บของลู่เฉินก็พลันหายดี เช่นเดียวกับแสงสลัวของจุดแสงที่เก้าของเขาก็พลันสว่างขึ้นเล็กน้อย
แต่หากต้องการเปิดมันออกอย่างสมบูรณ์ สมุนไพรและตัวยาบางชนิดก็มีความจำเป็นไม่น้อย
ดังนั้นลู่เฉินจึงลืมตา และวางแผนที่จะไปตลาดเพื่อตามหาของพวกนั้น
ภาพที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นทำให้อวิ๋นซานตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก!
เพราะลู่เฉินลุกขึ้น และดึงผ้าพันแผลบนร่างกายออก ก่อนจะเอ่ยกับอวิ๋นซานว่า “ข้าจะไปข้างนอก!”
พูดจบก็เดินออกจากจวนตระกูลลู่
ในขณะที่คนรับใช้ของตระกูลลู่ที่พบเห็นชายหนุ่มต่างก็ตกตะลึง!
——
จวนตระกูลลู่ตั้งอยู่ในเมืองเฟิงเฉิง
เมื่อลู่เฉินเดินออกมา ผู้คนมากมายก็พากันชี้นิ้วมาทางเขา
“ดูสิ นี่คือลู่เฉิน!”
“คนที่ขโมยคัมภีร์เคล็ดวิชาจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์?”
“ใช่ เป็นเขา!”
“เขาไม่ได้หนีไปงั้นหรือ เหตุใดจึงกล้ามาปรากฏตัวที่นี่อีก?”
“ว่ากันว่าผู้คนจากสำนักเก้าสุขสงบคิดปกป้องเขา!”
“สำนักเก้าสุขสงบ?”
”อูฐผอมยังโตกว่าม้า!”
ลู่เฉินจำได้ว่าเมื่อแสนปีก่อน สำนักเก้าสุขสงบนี้เรืองอำนาจยิ่ง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงสำนักเล็ก ๆ เท่านั้น
“ถ้าจิ่วโหยวรู้ เขาจะต้องกลับมาแน่ ๆ ใช่หรือไม่?” ลู่เฉินส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้
ขณะนั้นเอง คนกลุ่มหนึ่งได้พากันหยุดอยู่กลางถนน นำโดยหลิวหยุนซาน นายน้อยคนเ
