ไม่รู้ว่าสิ่งที่ลู่เฉินพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ ทว่าเมื่อนายน้อยเอ่ยปากสั่ง นางก็ยินยอมทำแต่โดยดี รีบจัดแจงหาคนรับใช้สองสามคน ให้พวกเขาพาลู่เฉินไปที่ต้นไม้เก่าแก่ในสวน
ภายในสวนนั้น เห็นเพียงต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่ง ใบของมันเขียวชอุ่ม ดูแล้วไม่ธรรมดา
เมื่อลู่เฉินเอนหลังพิงต้นไม้ เขาก็เอ่ยกับทุกคนว่า “ยกเว้นอวิ๋นซาน พวกเจ้าทุกคนจงถอยออกไป!”
คนรับใช้ก้าวถอยหลังไปทันที และพากันซุบซิบ
“นายน้อย กำลังจะทำอะไร?”
“โดนทำร้ายมาอาการหนัก ข้าว่า…”
“เฮ้อ ตระกูลลู่ช่างน่าสงสารเหลือเกิน!”
“ไม่น่าเลย ต้นกล้าเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลลู่ เฮ้อ… เหตุใดจึงได้กลายเป็นเช่นนี้กัน?!”
ลู่เฉินเพิกเฉยต่อคำนินทาของคนเหล่านี้ เขาหลับตาลงและเรียกใช้ ‘เคล็ดวิชาเก้าปฐพี’
ไม่นานนัก ลู่เฉินก็สามารถเพ่งมองเข้าไปในร่างกายของตนเองได้สำเร็จ
เขาพบว่าท่ามกลางจุดแสงทั้งเก้าจุด มีแปดจุดที่กำลังกะพริบเปล่งแสง ขณะที่จุดที่เก้ามีแสงสลัว
“มาดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อข้าเปิดจุดที่เก้า!” ลู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก เพ่งสมาธิไปยังจุดแสงตำแหน่งที่เก้า และชักนำพลังประหลาดกลุ่มหนึ่งเข้าไปในจุดนั้น
ช่วงเวลานั้นเอง จู่ ๆ ต้นไม้อายุพันปีที่อยู่ด้านหลังลู่เฉินก็ค่อย ๆ เหี่ยวเฉาลง
อวิ๋นซานตกใจ “นายน้อย ต้นไม้ที่อยู่ข้างหลังท่าน!”
ลู่เฉินหลับตาลงและเอ่ยอย่างใจเย็นว่า “ข้าต้องการแก่นแห่งไม้ และต้นไม้อายุพันปีนี้มีสิ่งที่ข้าต้องการ ดังนั้นข้าจะยื
