สิ่งนี้ทำให้เมิ่งฮ่าวหรานรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก เนื่องจากคนเหล่านี้ไม่ได้มาจากสถาบัน ด้วยเหตุนี้เขาจึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “รัฐมนตรีหลี่ คุณไม่ประทับใจใครในสถาบันเลยหรือไง?”
หลี่ซือรู้ว่าเมิ่งฮ่าวหรานพยายามจะสื่ออะไร เขาจึงพูดเสริมไปว่า “ ทั้ง เป่ยเว่ย ลู่ซวินซือ และหม่าผูจ้งก็ใช้ได้ทีเดียวเลย!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเมิ่งฮ่าวหรานก็ยิ้มและพยักหน้าให้กับหลี่ซืออย่างสุภาพ
เมื่อได้ยินว่าพวกเขาเหล่านี้ต่างเป็นผู้ชายทั้งหมด หลี่มู่ชิงและซางกวนหว่านเอ่อร์ต่างก็ถอนหายใจ ถึงแม้ว่าจ้าวฝูจะมองว่าชายและหญิงนั้นเท่าเทียมกัน แต่ดูเหมือนว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาต่างก็มองว่าชายนั้นสูงส่งกว่าหญิง ท้ายที่สุดแล้วผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่โดยกำเนิด ส่วนใหญ่นั้นค่อนข้างหัวโบราณและมองว่าชายนั้นเหนือกว่าหญิง
เป้าหมายของพวกเขาคือการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ หลี่มู่ชิงจึงก้าวออกไปข้างหน้าและพูดว่า
“ฝ่าบาท จากที่ข้าเห็นอวี๋ซือหยา จางซุนจู และเป่ยหรงก็ค่อนข้างดีเช่นกันและพวกเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครในหมู่ชายเหล่านั้นเลย โดยเฉพาะอวี๋ซือหยา ผู้ที่เขียนบทกวี “ลำห้วยหิมะ” หญิงสาวเหล่านี้ สามารถเรียนรู้ได้อย่างเหลือเชื่อและยังเหนือกว่านักวิชาการทั่วไปอีกมากด้วย!”
คำพูดเหล่านี้ ทำให้หลี่ซือและเมิ่งฮ่าวหรานรู้สึกไม่ค่อยพอใจ ซางหยางนั้นได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ
