หมดแล้ว ร้านผ้าสกุลเหยียนก็ซบเซาลงไปมาก ถามใครก็ไม่มีใครรู้ว่าคนสกุลเหยียนไปที่ใด แม้แต่เวินเทียนเหล่ยก็ยังตอบไม่ได้
มาวันนี้เมื่อสหายเก่าได้พบกัน ความสุขที่ท่วมท้นในใจของหลี่เยว่หานจึงยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด
“เป็นความบังเอิญเจ้าค่ะ เมื่อวานข้ากับพี่ชายไปกินมื้อค่ำที่หอฝานเทียนพอดี จึงได้รู้จักกับแม่นางเหยียน” สวีอวิ้นเอ๋อร์พูดด้วยรอยยิ้ม “นางยังเตรียมของขวัญมาให้เป่าเป้อาอี้กับอานิ่งด้วยนะเจ้าคะ!”
“จริงด้วย!” เหยียนจื่อเซียงเด้งตัวขึ้นจากพื้นทันที นางหยิบกุญแจอายุยืนทองคำแท้อันประณีตสองชิ้นออกมาจากอกเสื้อ แล้วรีบเดินตรงไปหาเด็กน้อยทั้งสองที่นั่งเรียงกันอยู่ นางยื่นของให้ด้วยรอยยิ้ม “เด็กดี ดูซิ… นี่ใช่กุญแจทองของพวกเจ้าหรือเปล่านะ?”
อาอี้และอานิ่งที่กำลังอ้าปากกินผลไม้บดที่แม่นมป้อนอยู่ ถึงกับชะงักไปเพราะตั้งตัวไม่ทันกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเหยียนจื่อเซียง
