ก
เหยียนจื่อเซียงรีบกดหน้ากากไว้แน่น โดยไม่ยอมให้ถอดออกง่าย ๆ ทว่าเมื่อหลี่เยว่หานเห็นมือของนางก็นึกออกทันที นางอุทานออกมาด้วยความดีใจ “จื่อเซียง?”
“ว้า! อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว ในที่สุดเจ้าก็ทายถูกเสียที!” เหยียนจื่อเซียงถอดหน้ากากโยนลงพื้นอย่างไม่แยแส แล้วก็นั่งแหมะลงบนพื้นห้องอย่างเสียกิริยา นางเหยียดขายาวออกไปและใช้มือค้ำยันข้างหลัง ท่าทางดูองอาจและรักอิสระตามนิสัยเดิมไม่มีผิดเพี้ยน
“เจ้ามาได้อย่างไรกัน!” หลี่เยว่หานรีบนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเพื่อนรักด้วยความตกใจปนดีใจ “แถมยังผอมลงตั้งเยอะ! หากไม่ใช่เพราะเห็นรอยด้านที่มือเจ้า ข้าคงไม่กล้าทายว่าเป็นเจ้าแน่ ๆ!”
เหยียนจื่อเซียงเบ้ปากพลางมองรอยด้านที่มือแล้วถอนหายใจ “ก็วิธีลดน้ำหนักที่เจ้าเคยสอนข้ามันได้ผลดีเกินไปน่ะสิ ข้าเลยฝึกฝนมาตลอด ปีที่แล้วข้ามีธุระต้องจากอำเภอฮัวซีไป พอกลับมาได้ยินว่าเจ้าไปอยู่ที่นั่นตั้งสองเดือน ข้าล่ะโมโหจริง… พอสะสางงานเสร็จ ข้าก็รีบบึ่งมาเมืองหลวงทันที!”
“เจ้า…” หลี่เยว่หานกำลังจะถามว่าครั้งนี้จะอยู่นานแค่ไหน
เหยียนจื่อเซียงรีบยกมือห้าม “อย่าเพิ่งถาม อย่างไรเสียข้าก็ต้องอยู่จนผ่านพ้นปีใหม่ไปก่อนถึงจะกลับ!”
หลี่เยว่หานได้ยินเช่นนั้นก็มีความสุขล้นปรี่ นางหันไปหาอีกสองสาว “พวกเจ้าช่างขยันหาเรื่องมาทำให้ข้าตกใจจริง ๆ!”
ตอนที่อยู่คนเดียวที่อำเภอฮัวซี นางเคยส่งคนออกตามหาเหยียนจื่อเซียง แต่ตอนนั้นตระกูลเหยียนย้ายบ้านไป
