ีมือดีสักคนย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก
เมื่อได้ยินคำถาม หลานซั่วก็เหลือบมองเหยียนจื่อเซียงและสวีอวิ้นเอ๋อร์ด้วยความลำบากใจ สวีอวิ้นเอ๋อร์รู้ดีว่าเหยียนจื่อเซียงตั้งใจจะทำเซอร์ไพรส์ให้หลี่เยว่หาน จึงแสร้งทำเป็นจิบชาเงียบ ๆ ไม่ยอมพูดจา
“ต้องขออภัยที่มารบกวนเจ้าค่ะ ข้าได้ยินมาว่าคุณชายน้อยและคุณหนูน้อยของจวนนี้ช่างน่ารักน่าเอ็นดู จึงอยากมาเห็นกับตาเสียหน่อย” เหยียนจื่อเซียงยังคงปิดปากเงียบและยืนตัวตรงอยู่ข้างหลังหลานซั่ว กดดันให้หลานซั่วต้องเป็นฝ่ายอธิบายเอง
หลี่เยว่หานมองไปที่ลูก ๆ แล้วยิ้มตอบ “น่ารักที่ไหนกันจ๊ะ เวลาซนขึ้นมาล่ะก็น่าปวดหัวจะตาย”
สิ้นคำพูดนั้น เหยียนจื่อเซียงก็ทนเก็บอาการไม่ไหวอีกต่อไป นางพุ่งตัวเข้าไปนั่งยอง ๆ ต่อหน้าหลี่เยว่หาน แล้วเบิกตากว้างจ้องมองพลางกะพริบตาปริบ ๆ
หลี่เยว่หานตกใจจนเกือบจะซัดจิตสัมผัสวิญญาณออกไป แต่ยังดีที่ยับยั้งชั่งใจไว้ได้ทัน
นางมอง “จอมยุทธ์หญิงหน้ากาก” ที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าด้วยความฉงน ก่อนจะหันไปมองหลานซั่วและสวีอวิ้นเอ๋อร์เพื่อขอคำตอบ
หลานซั่วส่ายหน้าอย่างอ่อนใจจนต้องเบือนหน้าหนี ส่วนสวีอวิ้นเอ๋อร์ก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากลอบขำเบา ๆ
ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัวของหลี่เยว่หาน… ‘คนที่นางรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก รู้จักทั้งหลานซั่วและสวีอวิ้นเอ๋อร์เช่นนั้นหรือ?’
‘หรือจะเป็นคนรู้จักจริง ๆ?’
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่เยว่หานจึงยื่นมือไปหมายจะถอดหน้ากากนั้นออ
