“เจ้าเป็นใครกันเหยียนจื่อเซียงมีความสัมพันธ์อะไรกับท่านรองเสนาบดีกรมคลังสกุลเหยียน” สวีซิ่งอี้ขมวดคิ้วถาม
“นั่นคือลุงของข้า!” เหยียนจื่อเซียงพูดพลางยื่นถ้วยสุราไปด้านข้าง สาวใช้ตัวน้อยรีบรินสุราให้นางด้วยความหวาดหวั่น เหยียนจื่อเซียงเงยหน้าดื่มรวดเดียวหมด จากนั้นหรี่ตามองสวีซิ่งอี้ “เจ้าเป็นบุรุษตัวโต รังแกน้องสาวตัวเองเช่นนี้ สนุกนักหรือ?”
สวีซิ่งอี้ทำหน้างุนงง “ข้าเคยรังแกน้องสาวเมื่อใดกัน?”
“เมื่อครู่นี้ไง ข้าเห็นกับตาชัดๆ!” เหยียนจื่อเซียงพูดพลางพุ่งตัวเข้าไปในห้องของสวีอวิ้นเอ๋อร์ ยืนข้างกายนาง จับมือนางชี้ไปที่สวีซิ่งอี้ พูดว่า “พี่ชาย ที่จริงเป็นเพราะท่านไม่อยากพาข้ามาที่หอฝานเทียนเองแท้ๆ แต่กลับอ้างว่าตนเองยุ่งอยู่กับภารกิจการงานเสียเต็มประดา ใต้หล้านี้จะมีพี่ชายที่แย่เช่นท่านด้วยหรือ!”
ไม่ทันที่สวีซิ่งอี้จะตอบสนอง เหยียนจื่อเซียงก็พุ่งตัวไปอยู่ข้างกายเขา ทำเสียงห้วนพูดว่า “เจ้าเข้าใจอะไร! เจ้าเป็นน้องสาวข้า! ข้าจะทำร้ายเจ้าได้อย่างไร!”
แสดงจบ เหยียนจื่อเซียงทำหน้าเยาะเย้ยพลางยักไหล่ “เห็นไหม ก็แบบนี้แหละ ที่จริงตนเองไม่อยากพาน้องสาวออกไปข้างนอก จึงต้องหาข้ออ้าง พี่ชายเช่นท่านช่างแย่จริงๆ!”
พูดจบ นางก็ผงกศีรษะให้สวีอวิ้นเอ๋อร์ที่ตะลึงงันอยู่ในห้อง “คุณหนู ข้าอยู่ห้องถัดไป หากรู้สึกเบื่อ มาหาข้าเล่นได้ทุกเมื่อ!”
พูดจบ นางก็โยนถ้วยสุราใส่อ้อมอกสาวใช้ตัวน้อย เอามือไพล่หลัง เดิ
