บทที่ 589 หวนคืนสู่เมืองหลวง
เมื่อไม่นานมานี้ กวนชิ่งอวิ๋นได้รับจดหมายฉบับหนึ่งจากหลี่เจี้ยนโบ ในจดหมายนั้นถามเขาว่าเต็มใจจะเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อเป็นลูกศิษย์ของตนหรือไม่
โดยสัญชาตญาณแล้วกวนชิ่งอวิ๋นย่อมปรารถนาจะไป ทว่าหอจิ่วอวี๋เป็นทรัพย์สินตกทอดจากบรรพบุรุษ เขาจึงไม่อาจตัดใจละทิ้งไปได้โดยง่าย แต่พอนึกขึ้นได้ว่าหากไปที่นั่นจะได้อยู่ใกล้ชิดกับหลี่เยว่หานมากขึ้น อย่างน้อยหากเกิดเหตุการณ์เช่นเมื่อวาน เขาก็ยังสามารถปรากฏตัวเพื่อช่วยเหลือนางได้ กวนชิ่งอวิ๋นก็ไม่อาจตัดใจปฏิเสธหลี่เจี้ยนโบได้ลง
หลายวันมานี้ กวนชิ่งอวิ๋นนอกจากจะก้มหน้าก้มตาทำงานแล้ว เขามักจะแอบมองหลี่เยว่หานอย่างเงียบเชียบโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น เขามองสตรีผู้แข็งแกร่งและเปี่ยมด้วยความมั่นใจที่เป็นดั่งยอดดวงใจในความฝันของเขาผู้นี้เสมอมา
นับตั้งแต่ล่วงรู้ฐานะที่แท้จริงของหลี่เยว่หาน กวนชิ่งอวิ๋นก็ไม่เคยคิดอาจเอื้อมในตัวนางอีกเลย ทว่าหัวใจมนุษย์ก็มักเป็นเช่นนี้ เมื่อเคยพบพานสตรีที่งดงามและสว่างไสวดั่งแสงจันทร์กระจ่างฟ้าแล้ว ก็ยากนักที่จะหันไปมองเม็ดข้าวธรรมดาที่ติดอยู่บนแขนเสื้อได้อีก กวนชิ่งอวิ๋นในตอนนี้อายุก็ไม่น้อยแล้ว คนรุ่นราวคราวเดียวกับเขาต่างก็แต่งงานมีครอบครัว มีบุตรธิดาวิ่งเล่นกันเต็มบ้าน แต่เขากลับยังครองตัวเป็นโสดเรื่อยมา
ไม่ใช่ว่าไม่มีแม่สื่อมาทาบทามสู่ขอ แต่ก่อนที่จะพบกับหลี่เยว่หาน กวนชิ่งอวิ๋นทุ่มเทแรงกายแรงใ
