ี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก
การเดินทางตลอดทั้งวันนั้นแสนเหนื่อยล้า อีกทั้งยังเป็นการเร่งม้าอย่างรวดเร็ว ตลอดเส้นทางพวกเขาจึงใช้เวลาเกือบทั้งหมดอยู่บนรถม้า จนกระทั่งเดินทางมาถึงเมืองหลวง ท้องฟ้าก็มืดมิดสนิทเสียแล้ว
ฟางจื่อหลานรู้ล่วงหน้าว่าพวกเขาจะกลับมาถึงในวันนี้ จึงได้รีบมาที่จวนฉีอ๋องเพื่อเตรียมมื้อค่ำไว้ต้อนรับ และยังให้อวี๋เจ๋อฟางเข้าวังไปรับเด็กทั้งสองออกมาด้วย แม้จวนซิงกั๋วกงจะยังไม่ยอมรับในตัวหลี่เจี้ยนโบอย่างเต็มร้อย แต่ในบางครั้งเมื่อเห็นแก่หน้าของหลี่เยว่หาน อวี๋เจ๋อฟางและภรรยาก็ไม่ได้แสดงท่าทีที่แย่นักต่อเขา
ท่ามกลางรัตติกาลที่สลัวราง ทั้งสามคนต่างเฝ้ารออยู่ที่หน้าประตูจวน จนกระทั่งรถม้าของจวนอ๋องปรากฏขึ้นในครรลองสายตา ฟางจื่อหลานก็ไม่อาจกลั้นความตื้นตันเอาไว้ได้ นางกุมมืออวี๋เจ๋อฟางพลางน้ำตาคลอเบ้าด้วยความดีใจ
หลี่เจี้ยนโบเองก็เช่นกัน หลายวันที่ผ่านมาเขาเป็นกังวลเรื่องหลี่เยว่หานมากเพียงใดมีแต่เขาที่รู้ ตอนนี้ดีเหลือเกิน… พวกเขาปลอดภัยกลับมาเสียที!
