ละเห็นแก่ตัวเอาไว้ ในตอนที่เขาล่วงรู้ชาติกำเนิดของตนแต่ยังยอมอยู่ข้างกายจงเจิ้งเสียนนั้น ความจริงแล้วเขาเพียงรอโอกาสที่จะสังหารจงเจิ้งเสียนทิ้งเสีย แต่การปรากฏตัวของกงหย่าทั่วทำให้เขาได้ตระหนักว่า โลกใบนี้ไม่ได้มีเพียงความแค้นเท่านั้นที่ค้ำจุนให้คนเรามีชีวิตอยู่ได้ มิตรภาพระหว่างนางกับจงเจิ้งเสียนทำให้เมิ่งฉีฮ่วนเข้าใจเป็นครั้งแรกว่า ความผูกพันระหว่างมนุษย์นั้นงดงามเพียงใด
ภายหลังที่เขาเต็มใจพามู่ชวนกับหลิงซีหนีออกมาจากเมืองหลวง และพยายามหาทางหยัดยืนอยู่ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย ก็ล้วนเป็นเพราะสิ่งที่กงหย่าทั่วเคยสอนให้เขาเห็นถึงความงดงามของชีวิต แม้ระหว่างนางกับเขาจะไม่มีความรักใคร่ฉันชู้สาว แต่นางก็เป็นคนแรกที่ทำให้เขารู้จักความหมายที่แท้จริงของความผูกพันและอารมณ์ความรู้สึก
จนกระทั่งเมิ่งฉีฮ่วนได้พบกับหลี่เยว่หาน… สตรีที่ในคราแรกดูดื้อรั้นเอาแต่ใจ แต่ภายหลังกลับเผยให้เห็นสติปัญญาที่เฉลียวฉลาดเกินผู้ใด นางทั้งจิตใจดี หนักแน่น และมีไหวพริบ ไม่ใช่สตรีอ่อนแอไร้สมอง เมิ่งฉีฮ่วนรู้ตัวดีว่าชาตินี้เขาคงต้องยอมศิโรราบให้แก่สตรีผู้นี้เสียแล้ว แต่เขาก็หาได้เสียใจไม่ กลับเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดีเสียด้วยซ้ำ
แน่นอนว่าหลี่เยว่หานที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ ย่อมดึงดูดผู้คนให้เข้าหาโดยไม่รู้ตัว ทั้งเวินเทียนเหล่ยและสวีซิ่งอี้ ทว่าคนที่จะยืนเคียงข้างนางได้นั้น มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น!
เมื่อคิดถึงตรงน
