ก ก่อนจะเอ่ยว่า “เปิ่นหวังมิได้มีเจตนาจะตำหนิเจ้า เพียงแต่อยากถามเจ้าว่า เหตุใดทางการถึงมิเคยล่วงรู้เลยว่าภูเขาถูกขุดจนกลวงไปถึงเพียงนั้น… ลุกขึ้นพูดเถิด”
เมื่อได้ยินคำพูดของเมิ่งฉีฮ่วน ผู้ช่วยนายอำเภอโจวเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อหู นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่
“ท่านอ๋องสั่งให้เจ้าลุกขึ้นอย่างไรเล่า” หลี่เยว่หานเอ่ยเตือน
“ขอรับ… ขอรับ…” ผู้ช่วยนายอำเภอโจวรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น สวมหมวกขุนนางให้เข้าที่แล้วยืนสำรวมอยู่ด้านข้าง “ภูเขาลูกที่ถล่มนั้นถูกห้อมล้อมด้วยขุนเขาซับซ้อน ปกติจึงแทบจะไม่มีผู้ใดกรายเข้าไปถึง การถล่มในครานี้ลามไปถึงยอดเขาหลายลูกรอบ ๆ คาดว่าใต้ภูเขาเหล่านั้นคงถูกขุดจนกลวงไปหมดแล้ว เพียงแต่ข้าน้อยมิทราบจริง ๆ ว่าเป็นฝีมือผู้ใด ช่างน่าละอายนัก!”
เมื่อฟังจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็หันไปสบตากับหลี่เยว่หาน
ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะได้เอ่ยสิ่งใด สวีติ้งหลานก็แทรกขึ้นว่า “เช่นนั้นก็หมายความว่า หลายปีมานี้ทางการแทบมิได้ล่วงรู้สภาพภูเขาในอำเภอฮัวซีเลยอย่างนั้นรึ?”
“เรียนท่านแม่ทัพ” เมื่อพูดถึงเรื่องงาน ผู้ช่วยนายอำเภอโจวราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน “จะว่ามิรู้เลยก็มิเชิง สภาพป่าเขาโดยรอบตัวเมืองฮัวซีนั้นมีเจ้าหน้าที่ออกสำรวจทุกปี เพียงแต่ภูมิประเทศริมทะเลนั้นสลับซับซ้อนนัก ปกติก็ไม่มีใครอยากไปที่นั่น อีกทั้งช่างวาดแผนที่ที่รับผิดชอบการบันทึกลักษณะภูมิประเทศและทิศทางแม่น้ำก็ขาดประสบการณ์ แม้พวกเราจะประกา
