ศรับสมัครผู้ที่มีความสามารถด้านนี้มาโดยตลอด แต่กลับไม่มีใครมาสมัครเลย”
“ประกอบกับแถบนั้นไร้ผู้คนอาศัย ข้อมูลในส่วนนี้จึงขาดหายไป ข้อมูลเท่าที่มีอยู่ในมือตอนนี้ คือสิ่งที่ข้าน้อยนำกำลังคนออกไปสำรวจหลังจากได้รับข่าวจากเมืองหลวงว่าท่านอ๋องและพระชายาอาจจะมาสร้างนาเกลือในบริเวณนี้นี่แหละขอรับ”
หลี่เยว่หานฟังแล้วถึงกับชะงัก “เจ้ารู้จักโครงสร้างภูมิประเทศด้วยรึ?”
“พอรู้บ้างเล็กน้อยขอรับ ท่านพ่อของข้าน้อยเคยเป็นเจ้าหน้าที่สำรวจภูมิประเทศ ระหว่างการบันทึกสภาพป่าเขาเขาประสบเหตุภูเขาถล่มจนมิได้กลับมาอีกเลย” ผู้ช่วยนายอำเภอโจวตอบ
“ข้าเสียใจด้วย” หลี่เยว่หานกล่าวด้วยความรู้สึกผิด
“พระชายาโปรดอย่าได้ใส่ใจเลย ท่านพ่อจากไปหลายปีแล้ว ข้าน้อยถือว่ามิได้ทำให้เขาผิดหวัง แม้จะมิได้สร้างชื่อเสียงจากวิชาของเขาให้รุ่งโรจน์ แต่ก็มิได้ทอดทิ้งความตั้งใจของท่าน” ผู้ช่วยนายอำเภอโจวเอ่ยด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย
“ร่วมกินมื้อเช้าด้วยกันเถิด” หลี่เยว่หานเอ่ยพลางสั่งให้เฮ่อเจิ้งเทียนเพิ่มเก้าอี้อีกตัว “พอกินเสร็จแล้ว พวกเราจะไปสำรวจพื้นที่ดินเลนริมทะเลเพื่อวาดแผนที่กันต่อ”
ผู้ช่วยนายอำเภอโจวอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบพยักหน้าซ้ำ ๆ “ขอบพระคุณพระชายา! ขอบพระคุณท่านอ๋อง! ขอบคุณท่านแม่ทัพ! ขอบคุณคุณชายน้อย!”
…..
ระหว่างที่นั่งรถม้าไปดินเลนชายฝั่ง เมิ่งฉีฮ่วนดูจะอารมณ์มิค่อยดีนัก
“ในเมื่อพวกเราต่างก็รู้ว่าพื้นที่แถวนั้นถูกขุดจน
