บทที่ 579 หนีพ้นสำเร็จ
“เร็วเข้า!” เมิ่งฉีฮ่วนกุมมือหลี่เยว่หานแล้วออกวิ่งลงจากเขาอย่างสุดกำลัง
เฮ่อเจิ้งเทียนรีบเป่านกหวีดส่งสัญญาณถอนตัวทันที ขบวนคนทั้งหมดต่างวิ่งเตลิดลงจากเขาอย่างไม่คิดชีวิต
เมื่อพวกเขาวิ่งออกมาได้ไกลพอสมควรแล้วจึงหันกลับไปมอง ก็เห็นฝุ่นควันมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ขุนเขาที่เคยสูงตระหง่านบัดนี้ยอดเขาเตี้ยลงไปถนัดตาเพราะการพังทลาย
แรงสั่นสะเทือนสงบลงแล้ว นอกจากฝุ่นควันที่คละคลุ้งไปทั่วชั้นบรรยากาศ ก็มิได้มีสิ่งใดผิดปกติเกิดขึ้นอีก
ยามนี้เอง หลี่เยว่หานจึงได้ถือโอกาสแนะนำถังเป่ยฝานให้เมิ่งฉีฮ่วนรู้จักคร่าว ๆ
ส่วนเด็กน้อยที่หลี่เยว่หานลักพาตัวออกมานั้นตกใจจนสลบเหมือดไปเสียแล้ว ตลอดทางจึงเป็นถังเป่ยฝานที่หนีบตัวเด็กคนนี้วิ่งตามมา
หลังจากได้รับฟังเรื่องราวจากหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนก็สั่งให้เฮ่อเจิ้งเทียนจัดเตรียมรถม้าในทันที เพื่อส่งตัวถังเป่ยฝานไปยังเมืองเทียนซิงอู่เหอ ให้เขาได้พบหน้ากับพี่น้องตระกูลถังเสียที
ในยามนี้ถังเป่ยฝานดูมีสง่าราศีและดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้ว มิเหมือนตอนที่หลี่เยว่หานแรกพบ ซึ่งตอนนั้นเขารูปกายซูบซีดไร้ซึ่งจิตวิญญาณดุจซากศพเดินได้
“มิคาดคิดเลยว่า เพียงแค่มาหาพื้นที่ทำนาเกลือ กลับต้องมาพบเจอเรื่องราวมากมายเพียงนี้ ทั้งยังได้พบคนตระกูลถังโดยบังเอิญอีก” หลังจากขุนเขาถล่มผ่านไปได้หนึ่งวันเต็ม เมิ่งฉีฮ่วนที่ได้พักผ่อนมาตลอดทั้งคืนเอ่ยรำพึง
