บทที่ 578 ขุนเขาจวนถล่ม
“จิตสัมผัสวิญญาณอันใดกัน?” ในช่วงเวลาคับขันที่ความคิดแล่นเร็วดุจประกายไฟ หลี่เยว่หานตัดสินใจที่จะแสร้งทำเป็นไขสือ
“ของวิเศษสิ่งนี้คือของเหลวที่เปี่ยมไปด้วยพลังปราณวิญญาณ ทั้งยังถูกห่อหุ้มไว้ด้วยจิตสัมผัสวิญญาณชั้นหนึ่ง ซึ่งจิตสัมผัสวิญญาณนี้ก็เป็นของเจ้าเอง เจ้าจะมิรู้ได้อย่างไร?” ชายผู้นั้นจ้องมองหลี่เยว่หานพลางเอ่ยยิ้มหยัน “จะแสร้งทำทั้งทีก็ให้มันเนียนกว่านี้หน่อยเถิด ไร้ฝีมือสิ้นดี”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็ได้แต่เม้มปากแน่น
*เจ้าสิไร้ฝีมือ! ไร้ฝีมือกันทั้งบ้านนั่นแหละ!*
“ทว่าข้าก็นึกแปลกใจนัก ในยามที่พลังปราณวิญญาณเหือดแห้งเช่นนี้ เหตุใดจึงยังมีผู้บำเพ็ญจนมีจิตสัมผัสวิญญาณได้อีก อีกทั้งน้ำทิพย์นี่… เจ้าไปเอามาจากที่ใดกัน?” เขาเอ่ยพลางประคองหว่านอู้เซิงไว้บนฝ่ามือ มองหลี่เยว่หานด้วยสายตาใคร่รู้
หลี่เยว่หานนิ่งเงียบมิยอมปริปาก
“วางใจเถิด ในเมื่อเจ้ามิใช่คนของสำนักจางอัน ข้าย่อมมิสังหารเจ้าแน่นอน” อีกฝ่ายพยายามเอ่ยให้หลี่เยว่หานคลายกังวล
“ท่านมีความแค้นกับสำนักจางอันรึ?” หลี่เยว่หานเลิกคิ้วถาม
“ใช่ แค้นใหญ่หลวงนัก” เขาเอ่ยพลางโปรยยิ้มให้หลี่เยว่หาน “ข้ามีนามว่า ถังเป่ยฝาน พี่สาวของข้าเคยเป็นศิษย์เอกของสำนักจางอัน ทว่าต่อมาเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย เพื่อความมั่นคงของสำนัก พวกเขาจึงทรยศหักหลังพี่สาวข้า เจ้าว่าความแค้นระหว่างข้ากับสำนักจางอันนี้ลึกซึ้งเท
