างชี้ไปยังจุดที่เพิ่งดึงตัวพวกเขาออกมา หลี่เยว่หานจึงบังคับให้ดวงแสงหว่านอู้เซิงลอยขึ้นไป เพื่อส่องสว่างบริเวณนั้น
“ที่นี่มิใช่จุดที่พวกเราหมดสติไป” สวีติ้งหลานเอ่ยเสียงเครียด “มีคนพาพวกเรามาไว้ที่นี่”
“ลวดลายบนพื้นเหมือนกับแท่นบูชาที่พวกเราเคยเห็นก่อนหน้านี้ ข้าจึงคาดว่าที่นี่ก็น่าจะเป็นสถานที่สำหรับประกอบพิธีกรรมเช่นกัน” เมื่อหลี่เยว่หานพูดจบนางก็สะบัดมือเบา ๆ เรียกดวงแสงหว่านอู้เซิงกลับมา
ความเงียบเข้าปกคลุมทุกคนครู่ใหญ่ จนกระทั่งสวีซิ่งอี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แล้วยามนี้พวกเราควรทำอย่างไรดี?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานเหลือบมองเมิ่งฉีฮ่วนแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “พวกท่านทุกคนเข้าไปหลบในแดนราชันไร้เทียมทานก่อนเถิด ข้าจะพาทุกคนออกไปเอง!”
“มิได้!” เมิ่งฉีฮ่วนค้านเสียงแข็ง “ข้าจะปล่อยให้เจ้าเสี่ยงอันตรายเพียงลำพังได้อย่างไร!”
“แต่ที่นี่มีเพียงข้าที่มีจิตสัมผัสวิญญาณ ทั้งยังมีหว่านอู้เซิงคุ้มครองกาย ย่อมมิมีอันตรายใดทำร้ายข้าได้ ต่อให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน เพียงข้าใช้ความคิด พวกท่านก็สามารถออกมาจากแดนราชันไร้เทียมทานเพื่อช่วยข้าได้ทันที” น้ำเสียงของหลี่เยว่หานนั้นหนักแน่นจนมิอาจปฏิเสธ “ยามนี้พวกเราทั้งสี่คนติดอยู่ที่นี่ ข้ากะคร่าว ๆ ว่าเวลาภายนอกคงผ่านไปอย่างน้อยสองวันแล้ว อีกทั้งหลุมศพแห่งนี้ยังกว้างใหญ่ไพศาลนัก ข้าคาดว่ามันถูกสร้างขึ้นโดยการขุดจนภูเขาทั้งลูกก
