บทที่ 575 จุดยุทธศาสตร์มีชีวิต
“คนเราฉลาดเกินไป บางครั้งก็มิใช่เรื่องดีนัก” ชายผมขาวเปลี่ยนท่าทีที่เคยดูอ่อนโยนเมื่อครู่นี้ไปจนสิ้น ยามนี้เขากลับดูดุร้ายและอำมหิตยิ่งนัก
“ท่านพูดเช่นนี้ ก็พิสูจน์แล้วว่าข้าเดามิผิด” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยเสียงกังวาน “ศิษย์สำนักจางอันช่างน่าเวทนานัก เริ่มจากศิษย์เอกถูกบรรพชนเหยี่ยวดำกักขังแต่กลับมิกล้าปริปากบอกใคร ต่อมาก็ถูกบรรพชนเหยี่ยวดำบีบคั้นจนต้องหนีเข้ามาหลบซ่อนในพระราชวังใต้ดิน ยามนี้ยิ่งเหลือเชื่อเข้าไปใหญ่ เมื่อเจ้าสำนักผู้ยิ่งใหญ่กลับต้องอาศัยพลังชีวิตของศิษย์มาค้ำจุนลมหายใจตนเอง ข้าล่ะอยากรู้นักว่าสำนักจางอันของท่านมันเป็นสถานที่ที่โสมมและจิตใจมืดบอดเพียงใด!”
“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย!” ชายผมขาวถ่มน้ำลายอย่างเหยียดหยาม “อย่างไรเสีย ข้าก็ยังยืนยันคำเดิม ทิ้งหว่านอู้เซิงไว้ที่นี่ แล้วข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป!”
“ท่านจะยอมปล่อยให้แดนราชันไร้เทียมทานหลุดมือไปต่อหน้าต่อตาจริงรึ?” เมิ่งฉีฮ่วนมิเชื่อคำพูดของชายผมขาวเลยแม้แต่น้อย “ท่านกำลังวางแผนจะช่วงชิงแดนราชันไร้เทียมทานต่างหาก ที่บอกว่าต้องการเพียงหว่านอู้เซิงนั้นล้วนเป็นเรื่องมุสา เพราะหากได้ครอบครองแดนราชันไร้เทียมทานแล้ว ท่านจะต้องการหว่านอู้เซิงมากเท่าใดก็ย่อมได้ทั้งนั้น”
ชายผมขาวนิ่งเงียบ แววตาจ้องมองกลุ่มของพวกเขาอย่างดุร้าย
สวีซิ่งอี้ที่ยืนงงมิเข้าใจว่าทั้งสองกำลังพูดเรื่องอะไรกันอย
