นความรู้สึกไปเองของทั้งสามคนหรือไม่ พวกเขารู้สึกราวกับความมืดมิดรอบกายจะเบาบางลงไปบ้างแล้ว
“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ!” สวีซิ่งอี้เห็นร่างที่คุ้นตา เขาไม่รอช้ารีบกระโดดขึ้นไปบนแท่นบูชาแล้วอุ้มร่างนั้นลงมา
เป็นสวีติ้งหลานตัวจริง
คราวนี้หลี่เยว่หานมิลังเล นางหยิบกระบวยเงินออกมา ป้อนหว่านอู้เซิงที่เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณเข้าไปในปากของสวีติ้งหลาน เพียงครู่เดียวเขาก็ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นสภาพสะบักสะบอมของทั้งสามคน เขาก็คลี่ยิ้มออกมา “ดีจริง ๆ… ที่พวกเจ้ามิเป็นอะไร”
“ท่านพ่อ!” เสียงของสวีซิ่งอี้สั่นเครือ ขอบตาของเขาแดงก่ำทว่าก็พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้มิให้ไหลออกมา
