ตัวนางลอยขึ้นจากพื้น เมื่อเห็นใบหน้าของหลี่เยว่หานเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เขาก็หัวเราะสะใจ “เพียงแค่ฆ่าเจ้า แดนราชันไร้เทียมทานก็จะตกเป็นของข้า ข้าจะใช้หว่านอู้เซิงบำเพ็ญเพียร และจะช่วยศิษย์ที่ยังมิได้กลายพันธุ์ไปจนหมดให้กลับมา สำนักจางอันจะกลับมายิ่งใหญ่เกรียงไกรในยุคสมัยของพวกเจ้า ฮ่า ๆ ๆ นังหนู เจ้าช่างมาได้ถูกเวลาเสียจริง!”
“อึก…”
ในขณะที่ชายผมขาวกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องและชูร่างของหลี่เยว่หานขึ้น เมิ่งฉีฮ่วนที่แอบปรากฏตัวขึ้นด้านหลังอย่างไร้สุ้มเสียง ก็ถือจอบเล็กของสวีซิ่งอี้จ้วงแทงทะลุกลางหลังผ่านขั้วหัวใจออกมาถึงหน้าอก!
เมื่อถูกลอบโจมตี แรงที่มือของชายผมขาวก็คลายลง หลี่เยว่หานอาศัยจังหวะนั้นดิ้นรนจนหลุดพ้น รีบวิ่งไปหาเมิ่งฉีฮ่วนที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารและสวีซิ่งอี้ที่ยืนตกตะลึง
“พวกเจ้า… ลอบกัด…” ชายผมขาวเพิ่งจะใช้พลังวิญญาณรักษาบาดแผลเก่าไป ยามนี้เขาจึงสิ้นเรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้น บาดแผลคราวก่อนเป็นเพียงกริช ทว่าบาดแผลคราวนี้คือจอบที่เสียบทะลุกระดูกสันหลังและตัดขั้วหัวใจจากทางด้านหลัง เขาไม่มีแรงเหลือพอจะรักษาตนเองได้อีกแล้ว
“เปิ่นหวังฆ่าคน มิสนวิธีการ ขอแค่ฆ่าให้ตายก็เพียงพอแล้ว!” พูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็ออกแรงกระชากจอบเล็กของสวีซิ่งอี้ออกจากหลังของชายผมขาว
ชายผมขาวมิอาจเอ่ยคำใดได้อีก เขาล้มลงสิ้นใจในทันที
เมื่อสิ้นชายผมขาว ม่านแสงบนแท่นบูชาก็สลายไปในพริบตา มิรู้ว่าเป็
