วยซ้ำ!” ชายผมขาวเห็นหลี่เยว่หานใช้หว่านอู้เซิงมาเป็นเครื่องป้องกัน ก็ส่ายหน้าด้วยความเสียดาย “เท่าที่ข้ารู้มา ปากน้ำพุหว่านอู้เซิงในแดนราชันไร้เทียมทานเหือดแห้งไปนานแล้ว ดังนั้นปริมาณหว่านอู้เซิงย่อมมีจำกัด การที่เจ้าทำเช่นนี้มิต่างอะไรกับการหาที่ตาย!”
“หึ ข้าว่าคนที่ไม่รู้อะไรเลยน่ะคือท่านต่างหาก!” หลี่เยว่หานเอ่ยจบก็ก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังม่านแสง
ชายผมขาวนิ่งเฉย กลับกอดอกมองนางอย่างสบายใจ “แสงแห่งการสังเวยนั้นเพียงพอที่จะสูบกลืนหว่านอู้เซิงทั้งหมดในแดนราชันไร้เทียมทานให้เหือดหายไป ถึงเวลานั้นมิว่าจะเป็นเจ้าหรือแดนราชันไร้เทียมทาน ก็ล้วนต้องตกเป็นของข้า!”
ชายผมขาวกล่าวได้มิผิดนัก ทันทีที่หลี่เยว่หานเข้าใกล้ม่านแสง นางก็สัมผัสได้ว่าหว่านอู้เซิงรอบกายกำลังระเหยไปอย่างรวดเร็ว นางจึงต้องรีบใช้พลังจิตสัมผัสวิญญาณดึงเอาหว่านอู้เซิงออกมาจากมิติจำนวนมากเพื่อห่อหุ้มร่างกายและฝ่าม่านแสงออกไป
ม่านแสงนั้นดูเบาบาง ทว่ากลับหนาแน่นและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
หลี่เยว่หานต้องทุ่มเทแรงกายอย่างมหาศาล ทั้งใช้หว่านอู้เซิงและพลังจิตสัมผัสวิญญาณ กว่าจะดิ้นรนกระโดดลงจากแท่นบูชามาได้ นางก็แทบสิ้นเรี่ยวแรง
ชายผมขาวเดินตรงมายังหลี่เยว่หานที่นั่งหอบหายใจรวยรินด้วยความอ่อนล้า “เจ้าดูสิ อุตส่าห์ทุ่มแรงกายแทบตายเพื่อหนีออกจากแท่นบูชา แต่สุดท้ายเจ้าก็ต้องมาตายด้วยน้ำมือข้าอยู่ดี”
พูดจบ ชายผมขาวก็บีบคอหลี่เยว่หานแล้วยก
