บทที่ 573 พิรุธ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางรับแท่งถ่านมาจากมือของเมิ่งฉีฮ่วนแล้ววาดเส้นลงบนกระดาษสองสามเส้น “ข้าน่าจะเดินตามเส้นทางประมาณนี้ แต่กลับมิพบแผ่นป้ายใดเลยเจ้าค่ะ”
ทั้งสามคนจ้องมองเส้นสายบนกระดาษพลางตกอยู่ในความเงียบงัน
“ช่างมันเถิด ในเมื่อตอนนี้พบท่านแม่ทัพสวีแล้ว พวกเรากลับไปที่แท่นบูชากันก่อนดีกว่า!” หลี่เยว่หานรวบกระดาษแผ่นนั้นมาไว้ในมือ พับเก็บอย่างเรียบร้อยแล้วซุกไว้ในอกเสื้อ
เมิ่งฉีฮ่วนกุมมือหลี่เยว่หานไว้อย่างเป็นธรรมชาติ พลางชูเทียนในมือขึ้นเพื่อนำทาง สวีซิ่งอี้ที่เดินตามหลังมาติด ๆ กลับอดยิงคำถามไม่ได้ “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าพบท่านพ่อของข้าแล้วรึ?”
“จะพูดให้ถูกคือท่านแม่ทัพสวีเป็นฝ่ายหาข้าจนพบเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานเอ่ยพลางเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้าให้ฟังอย่างละเอียด
ยังไม่ทันที่สวีซิ่งอี้จะได้เอ่ยปาก เมิ่งฉีฮ่วนก็เอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทว่าตอนที่ข้าเปิดฝาโลงศพออก ภายในนั้นกลับเต็มไปด้วยไอสีดำ ทั้งข้าและสวีซิ่งอี้ต่างก็ตกอยู่ในอาการหมดสติยามอยู่ในโลง ดังนั้นคนที่พบเยว่หานจะเป็นท่านแม่ทัพสวีจริงหรือไม่ ยังมิอาจสรุปได้”
ความตื่นเต้นของสวีซิ่งอี้พลันมอดดับลงเพราะคำพูดของเมิ่งฉีฮ่วน เขากล่าวอย่างห่อเหี่ยวว่า “ท่านพ่อของข้าเก่งกาจปานนั้น ย่อมต้องมีวิธีเอาตัวรอดของท่านเอง ท่านจะมาสงสัยคนอื่นเช่นนี้มิถูกต้องนัก”
“เปิ่นหวังมิได้สงสัย เพ
