บทที่ 561 ออกเดินทางในอีกสามวันให้หลัง
“หลบหรือ?” สวีติ้งหลานหลุดขำกับคำพูดของสวีซิ่งอี้ “เจ้าลูกชาย ตัวแสบอย่างเจ้าก็มีวันนี้กับเขาด้วยรึ!”
“ท่านพ่อ!” สวีซิ่งอี้รีบเช็ดปากพลางถอนหายใจ “ลูกรู้ว่าท่านกับท่านอาหญิงมองว่าลูกไม่เอาไหนมาตลอด แต่คนเรามันก็ต้องรู้จักเติบโตขึ้นบ้าง ปีที่แล้วลูกไปอ่านตำราอยู่ที่บ้านนอก แม้จะไม่ได้อ่านแตกฉานลึกซึ้งอะไรนัก แต่ลูกก็มีความก้าวหน้าขึ้นนะขอรับ!”
“ลูกมักจะสร้างปัญหาให้ครอบครัวจนเสื่อมเสียชื่อเสียง ทำให้ท่านที่เป็นถึงแม่ทัพสยบอุดรต้องขายหน้า แต่ท่านดูสิ ตั้งแต่ลูกกลับมาเกือบเดือนแล้ว ลูกยังไม่ได้ก่อเรื่องเลยสักครั้งนะขอรับ!”
พูดจบ สวีซิ่งอี้ก็เหลือบมองหลี่เยว่หานแวบหนึ่ง “วันนั้นที่คุณชายหยวนสวินอยู่ที่โรงหมอ พระชายาฉีก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย พระชายาทรงเป็นพยานให้ลูกได้นะขอรับ ว่าลูกไม่ได้ทำอะไรหยวนสวินเลยจริง ๆ! ท่านหมอก็บอกเองว่าเป็นเพราะเขาร่างกายอ่อนแอเกินไปถึงได้สลบไปเอง ลูกน่ะอดกลั้นที่สุดแล้ว!”
“อดกลั้นบ้านเจ้าสิ ถึงได้ไปจุดประทัดหน้าจวนอู่กั๋วกงตอนกลางดึกน่ะ?” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยขัดขึ้นยิ้ม ๆ “ทั้งคืนนั้นจวนอู่กั๋วกงคึกคักราวกับจัดงานเลี้ยงใหญ่ นั่นไม่ใช่ฝีมือเจ้าหรอกรึ?”
ได้ยินดังนั้น สวีซิ่งอี้ก็ฮึดฮัดอย่างไม่ยอมความ “คนจวนอู่กั๋วกงทำตัวน่ารังเกียจขนาดนั้น จะไม่ยอมให้ข้าตอบโต้เล็ก ๆ น้อย ๆ เลยหรือ อีกอย่างข้าก็แค่โยนประทัดบนหลังคากับลานว่าง ไม่ไ
