ล้มป่วย เขาได้รับรู้ถึงความโกรธแค้นและขุ่นเคืองที่เจ้าของร่างเดิมมีต่อหวังเฟิ่ง รวมถึงความรู้สึกผิดและโหยหาที่มีต่อบุตรทั้งสอง
ก่อนจะลงมือกับหวังเฟิ่ง เหตุผลที่หลี่เจี้ยนโบหลับตาลงนั้น ก็เพื่อดึงเอาความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมออกมา เขาอยากจะรู้ว่าหากเป็นเจ้าของร่างเดิมมาพบเหตุการณ์ในวันนี้ จะยังยอมไว้ชีวิตหญิงใจโฉดผู้นี้หรือไม่
คำตอบคือไม่… เจ้าของร่างเดิมไม่มีวันไว้ชีวิตนาง ด้วยเพลิงแค้นที่สะสมมานาน ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลี่เจี้ยนโบมักจะฝันเห็นเจ้าของร่างเดิมแผดเสียงคำรามใส่เขาด้วยความคลั่งแค้นว่าเหตุใดถึงไม่ฆ่านางทิ้ง เหตุใดถึงปล่อยให้นางเสวยสุขอยู่ได้
ดังนั้น การที่เขาตัดเส้นเอ็นและเชือดคอหวังเฟิ่งเมื่อครู่นี้ หลี่เจี้ยนโบจึงไม่มีความเสียใจเลยแม้แต่น้อย
“ท่านอ๋อง!” เฮ่อเจิ้งเทียนเดินเข้ามาใกล้พลางกระซิบข้างหูเมิ่งฉีฮ่วน
เมิ่งฉีฮ่วนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยว่า “ข้ารู้แล้ว เจ้าจงไปส่งหวังเฟยและฮูหยินรองหลิ่วกลับบ้านเสีย ฮูหยินรองหลิ่วได้รับความกระทบกระเทือนใจอย่างหนัก ให้พานางกลับไปที่จวนอ๋องก่อน รอให้ท่านหมอตรวจอาการจนแน่ใจว่าไม่เป็นอะไรแล้วค่อยส่งนางกลับตระกูลหลิ่ว”
“รับบัญชา!” เฮ่อเจิ้งเทียนรับคำสั่งแล้วจากไป
เมื่อเห็นเฮ่อเจิ้งเทียนไปแล้ว หลี่เจี้ยนโบจึงถามเมิ่งฉีฮ่วนด้วยเสียงเบาว่า “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?”
“ไม่มีเรื่องอันใดหรอก” เมิ่งฉีฮ่วนยิ้มตอบ “เมื่อครู่นี้ท่านพ่อตาลงมือไม่
