บทที่ 552 ไปดูเรื่องสนุกกัน
“หวังเฟยอยู่ที่ใด?” ทันทีที่เมิ่งฉีฮ่วนกลับถึงจวนอ๋อง เขาก็ตรงดิ่งไปยังเรือนชั้นในทันที ทว่ากลับไม่พบร่องรอยของหลี่เยว่หาน เมื่อเห็นเฮ่อเจิ้งเทียนยืนอยู่ในลานเรือน จึงร้องเรียกถามความทันที
“หวังเฟยอยู่ที่เรือนส่วนกลางขอรับ” เฮ่อเจิ้งเทียนเดิมทีตั้งใจจะเข้ามาหยิบผ้าคลุมไหล่ของหลี่เยว่หานให้อวี้จวง เมื่อถูกเมิ่งฉีฮ่วนรั้งตัวไว้จึงตอบไปตามความจริง
โดยปกติแล้วเรือนชั้นในมิใช่ที่ที่คนนอกจะย่างกรายเข้ามาได้ง่าย ๆ แม้หลี่หรงหรงจะเป็นสตรีและมีศักดิ์เป็นน้องสาว แต่ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลี่เยว่หานมิได้ใกล้ชิดสนิทสนมกันนัก หลี่เยว่หานจึงจัดที่พักให้นางอยู่ที่เรือนรับรองในส่วนกลางแทน แม้จะเป็นเพียงเรือนรับรอง แต่สิ่งอำนวยความสะดวกกลับครบครันและมีบ่าวไพร่คอยดูแลอย่างทั่วถึง มิให้หลี่หรงหรงต้องลำบาก
“เจ้ามานี่” เมิ่งฉีฮ่วนเห็นผ้าคลุมไหล่ในมือเฮ่อเจิ้งเทียนจึงกวักมือเรียก “หวังเฟิ่งยังไม่ตาย ข้าสั่งคนให้พานางไปรักษาแล้ว เอาผ้าคลุมมาให้ข้า ส่วนเจ้าจงนำกำลังพลหนึ่งกองไปเฝ้าที่สำนักหมอหลวงอย่างลับ ๆ หากนางฟื้นขึ้นมาเมื่อใด ให้รีบมาแจ้งข้าทันที”
“อะไรนะ! หญิงเฒ่าผู้นั้นยังไม่ตายหรือขอรับ?” เฮ่อเจิ้งเทียนถึงกับอึ้ง “หรือว่ากระบี่ของผู้น้อยจะทื่อไปเสียแล้ว?”
“คิดไปถึงไหนกัน!” เมิ่งฉีฮ่วนตบศีรษะเฮ่อเจิ้งเทียนไปหนึ่งฉาด “จิ้นกั๋วกงเป็นเพียงคนธรรมดา มิใช่ผู้ฝึกยุทธ จะลงมือใ
