บทที่ 553 ตั้งใจมาหลอกกันนี่นา
พ่อบ้านเดินตามหลังมู่หวังเฟยพลางลอบปาดเหงื่อในใจ นับว่าโชคดีที่มู่หวังเฟยแม้จะถือตัวทว่ากลับปกป้องคนของตนเป็นที่สุด พอได้ยินว่าจะมาให้ความเป็นธรรมแก่สวีซิ่งอี้ นางก็มิรั้งรอ รีบพาฉีหวังเฟยออกเดินทางมาด้วยกันทันที
‘หมากกระดานนี้เดินได้ถูกต้องแท้ ๆ!’
“หลินก่วนเจียช่างใจกล้านัก บังอาจเล่นแง่ใช้กลอุบายมาถึงหัวข้าเสียได้” มู่หวังเฟยถอนหายใจอย่างอ่อนอกอ่อนใจขณะนั่งอยู่บนรถม้า
ได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็อดหัวเราะมิได้ “นั่นก็เพราะท่านเองก็ห่วงใยหลานชายคนโตผู้นี้มิใช่หรือ”
“เหอะ” มู่หวังเฟยส่งเสียงในลำคอเบา ๆ
จวนฉีอ๋องตั้งอยู่ในย่านที่มั่งคั่งและสูงศักดิ์ที่สุดของเมืองหลวง ซึ่งเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงมักจะพำนักอยู่ในละแวกนี้ แม้จวนอู๋กั๋วกงจะเริ่มเสื่อมถอยลงบ้าง ทว่าทรัพย์สินที่สั่งสมมาแต่เก่าก่อนยังคงพูนล้น จึงตั้งอยู่ในย่านนี้เช่นกัน
ย่านนี้มีความเจริญและสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน การเดินทางไปโรงหมอจึงใช้เวลาเพียงเพียงมิกี่อึดใจ
“ถวายบังคมมู่หวังเฟย ถวายบังคมฉีหวังเฟย!”
ทันทีที่ย่างเท้าเข้าสู่โรงหมอ ก็มีคนรีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับและทำความเคารพทันที
“คุณชายใหญ่อยู่ที่ใด?” มู่หวังเฟยโบกมือเป็นสัญญาณว่ามิต้องมากพิธี
“คุณชายใหญ่ตระกูลหยวนกำลังรับการรักษาขอรับ ท่านหมอบอกว่าอาจจะกระทบกระเทือนถึงกระดูก คุณชายใหญ่ของเราจึงกำลังเฝ้าดูอยู่ขอรับ” ผู้ที่เอ่ยตอ
