บทที่ 551 ยังไม่ตาย
หลี่เยว่หานคาดไม่ถึงเลยว่าหลี่เจี้ยนโบจะลงมือกะทันหันเช่นนี้ นางถึงกับยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
เมิ่งฉีฮ่วนตั้งสติได้รวดเร็วกว่า เขาประคองหลี่เยว่หานให้ถอยออกไปด้านข้าง ก่อนจะสั่งการให้เฮ่อเจิ้งเทียนรีบเข้าไปจัดการกับสถานการณ์ที่เหลือทันที
หลังจากที่หลี่เจี้ยนโบตวัดกระบี่ปลิดชีพหวังเฟิ่งไปแล้ว สองมือของเขายังคงสั่นเทาไม่หยุด สีหน้าซีดเซียวดูไม่สู้ดีนัก
เมิ่งฉีฮ่วนสั่งให้อวี้จวงพาทั้งหลี่เยว่หานและหลี่หรงหรงกลับไปรอที่รถม้า จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาหลี่เจี้ยนโบแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพ่อตา”
“ท่านอ๋อง” หลี่เจี้ยนโบหันกลับมาด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน “ทำให้ท่านต้องมาเห็นเรื่องที่น่าหัวร่อเสียแล้ว”
“เรื่องในวันนี้ ต้องขอบคุณท่านพ่อตาที่ช่วยจัดการ”
ชาวบ้านโดยรอบที่เห็นคนตายต่างพากันแตกตื่นโกลาหล หากไม่ใช่เพราะมีเจ้าหน้าที่คอยกันฝูงชนไว้ เรื่องคงจะวุ่นวายกว่านี้มาก เมิ่งฉีฮ่วนจึงเลือกที่จะพูดด้วยเสียงเบาเพราะเกรงว่าจะมีใครแอบได้ยิน
เมิ่งฉีฮ่วนไม่รู้ว่าวิญญาณของหลี่ต้าเฉิงได้กลายเป็นหลี่เจี้ยนโบไปแล้ว เขาจึงทึกทักเอาเองว่าหลี่เจี้ยนโบยอมลงมือฆ่าหวังเฟิ่งด้วยตนเองเพียงเพื่อต้องการตัดปัญหาให้เขาและหลี่เยว่หาน
“ท่านกล่าวเกินไปแล้ว หากจะพูดไป ข้ากับนางย่อมมีความแค้นต่อกันที่ต้องชำระให้สิ้น” หลี่เจี้ยนโบยกมุมปากขึ้นยิ้ม ทว่ากลับเป็นรอยยิ้มที่ดูขื่นขมยิ่งนัก
ในช่วงหนึ่งเดือนที่เขา
