านที่รุมล้อมอยู่หูตาสว่างขึ้นมาทันที
ที่แท้หญิงบ้าคนนี้อาละวาดอยู่นานสองนาน ก็เพราะเห็นว่าอดีตสามีได้ดีเป็นถึงจิ้นกั๋วกง เลยคิดจะกลับมาเสวยสุขเป็นคุณหญิงตราตั้งอีกครั้งสิเนี่ย!
พริบตานั้น หวังเฟิ่งก็ตกเป็นเป้าโจมตีของฝูงชนอีกครั้ง คำด่าทอหยาบคายสารพัดรูปแบบพุ่งเข้าใส่นางราวกับห่าฝน หวังเฟิ่งถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ
‘เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้! ทุกอย่างควรจะอยู่ในกำมือข้าสิ! ข้าคำนวณไว้แล้วตั้งแต่อยู่บ้านตระกูลเหมาว่านังเด็กเหลือขอสองคนนี้กับไอ้สามีใจดำคนนั้นจะต้องถูกข้าข่มขู่จนมุม แต่ทำไมตอนนี้ผลลัพธ์ถึงกลับตาลปัตรไปหมด?’
‘ทำไมทุกคนถึงรุมประณามข้า? ทั้งที่ข้าเป็นคนที่น่าสงสารที่สุดแท้ ๆ!’
‘ลูกสาวแท้ ๆ ของข้าเป็นถึงสะใภ้ตระกูลพ่อค้าหลวง ลูกเลี้ยงเป็นหวังเฟย ส่วนสามีเป็นถึงท่านกง! แล้วทำไมข้าต้องกลับไปอดมื้อกินมื้อ ถูกทุบตีอยู่ที่บ้านตระกูลเหมาด้วย? ทำไมข้าต้องมาถูกเจ้าหน้าที่กดหัวลงกับพื้นกินฝุ่น และถูกคนทั้งเมืองก่นด่าเช่นนี้!’
‘มันไม่ยุติธรรม! ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด!’
“หวังเฟิ่ง” หลี่เยว่หานเห็นสีหน้าของนางเริ่มบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนไป น้ำเสียงจึงอ่อนลงบ้างเล็กน้อย เพราะหากนางคิดจะกัดลิ้นฆ่าตัวตายขึ้นมาจริง ๆ ภาพเหตุการณ์คงจะดูอเนจอนาถเกินไป ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงของหลี่หรงหรงและหลี่เจี้ยนโบเลยแม้แต่น้อย “หากเจ้าคิดว่าไม่ยุติธรรม ก็ลองตรองดูเถิดว่าที่ผ่านมาเจ้าทำสิ่งใดลงไปบ้าง”
แม้หลี่เยว่หา
