บทที่ 545 สวีซิ่งอี้คนบ้าพลัง
หลังจากประเคนทั้งหมัดทั้งเท้าจนหนำใจแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนเห็นว่าหลี่เยว่หานเริ่มคลายความขุ่นเคืองลงบ้าง จึงจูงมือนางพากันเร้นกายจากไป
ทางด้านครอบครัวอู่กั๋วกงที่ถูกกระสอบคลุมหัวนอนกองอยู่ตรงมุมตรอก ถูกซ้อมจนน่วมอยู่นานสองนาน เมื่อเสียงหมัดเท้าสงบลง ทั้งสามคนจึงค่อย ๆ ตะเกียกตะกายดิ้นหลุดออกมาจากกระสอบ
รอบกายเงียบสงัดไร้เงาผู้คน อีกทั้งผู้ลงมือยังสวมหน้ากากปกปิดมิดชิด จึงไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าเป็นฝีมือใคร
ที่สำคัญคือ ตลอดเวลาที่ลงมือ อีกฝ่ายไม่ปริปากพูดเลยสักคำเดียว เอาแต่กระหน่ำตีลงบนจุดที่เจ็บปวดที่สุดของร่างกาย ราวกับว่าพอระบายอารมณ์จนสะใจแล้วก็หนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ยามนี้หวังเฟิ่งอยู่ในสภาพอเนจอนาถ นางรีบดึงกระสอบออกจากตัวหยวนหลิงเอ๋อร์ที่ถูกซ้อมจนหน้าตาบวมปูดและสลบไผลไปแล้ว ก่อนจะหันไปสบตาอู่กั๋วกงพลางขบเคี้ยวเคี้ยวฟัน “ต้องเป็นคนของจวนฉีอ๋องแน่ ๆ!”
“แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?” อู่กั๋วกงถลึงตาใส่นาง “ตอนนี้จวนฉีอ๋องกำลังรุ่งเรืองถึงขีดสุด วันนี้ในวังหลิงเอ๋อร์ไม่เพียงแต่ล่วงเกินสามีภรรยาฉีอ๋อง แต่ยังไปล่วงเกินมู่หวังเฟยเข้าด้วย ไม่ว่าฝ่ายไหนจะเป็นคนลงมือ พรุ่งนี้ฮ่องเต้ก็ต้องลงทัณฑ์ตระกูลหยวนของเราอยู่ดี!” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นด้วยความโมโห สลัดกระสอบที่สกปรกทิ้งไปด้านหนึ่งแล้วถ่มน้ำลายลงพื้น “ดูสิ! ลูกสาวที่เจ้าพร่ำสอนมา ช่างดีเหลือเกิน!”
แม้ในใจหวังเฟิ่งจะขุ่น
