บทที่ 544 ลองใช้กระสอบคลุมหัวดูสักหน่อยเป็นไง
“ช่างเป็นข้ออ้างเรื่องเมามายที่ฟังดูดีเสียจริง… ชายารัก คืนนี้เจ้าเองก็ดื่มไปไม่น้อย ตอนนี้เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?” เมิ่งฉีฮ่วนก้มหน้าลงถามหลี่เยว่หาน
“ทูลท่านอ๋อง” หลี่เยว่หานตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “หม่อมฉันรู้สึกเศร้าโศกเสียใจจนยากจะระงับได้ คุณหนูใหญ่หยวนดูหมิ่นหม่อมฉันถึงเพียงนี้ เห็นทีหม่อมฉันคงต้องขอจองเวรกับนางไปจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่งแล้วเจ้าค่ะ!”
‘ช่างเป็นคำว่าตายกันไปข้างหนึ่งที่ฟังดูน่ากลัวยิ่งนัก!’
คนตระกูลหยวนตกใจกลัวจนหน้าถอดสี อู่กั๋วกงถึงกับตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดวิตก
“ฉีหวังเฟย…” หวังเฟิ่งพยายามจะเอ่ยปากขอความเมตตา แต่กลับถูกเมิ่งฉีฮ่วนยกมือห้ามไว้เสียก่อน
“เฮ่อเจิ้งเทียน!” เมิ่งฉีฮ่วนเรียกเสียงเข้ม เพียงพริบตาเฮ่อเจิ้งเทียนก็ปรากฏตัวขึ้นทันที เขาถอดกระบี่ข้างเอวส่งให้เมิ่งฉีฮ่วนอย่างรู้งาน
เมิ่งฉีฮ่วนจับมือของหลี่เยว่หานให้กุมด้ามกระบี่เอาไว้ ก่อนจะสลัดฝักกระบี่ทิ้งลงกับพื้น แสงเย็นวาบของใบคมกระบี่สะท้อนเข้าตาผู้คนจนใจสั่นสะท้าน คนตระกูลหยวนยิ่งสั่นกลัวราวกับลูกนกโต้ลมหนาว
“ชายารัก อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องขัดข้องใจไปเลย” เมิ่งฉีฮ่วนตบไหล่ปลอบโยนหลี่เยว่หานเบา ๆ
หลี่เยว่หานแสร้งทำสีหน้าอัดอั้นตันใจพลางมองเมิ่งฉีฮ่วน “ทำเช่นนั้นได้จริงหรือเจ้าคะ?”
“หยวนหลิงเอ๋อร์ คุณหนูใหญ่ตระกูลหยวนกล้าหมิ่นเกียรติเชื้อพระวงศ์ นับเป็นค
