อรับ”
ความวุ่นวายตรงนี้ดึงดูดสายตาของทุกคนให้มารวมอยู่ที่จุดเดียว หลี่เยว่หานเพียงยืนนิ่งอยู่ต่อหน้าครอบครัวอู่กั๋วกง มองดูคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความเงียบงัน
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าหลี่เยว่หานจะยอมปล่อยคนตระกูลหยวนไป นางกลับเงยหน้าขึ้น หันไปมองเมิ่งฉีฮ่วนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
โดยมิได้เอ่ยคำใดแม้แต่คำเดียว แต่น้ำตากลับรินไหลออกมาทันที
เมิ่งฉีฮ่วนใจกระตุกวาบ เดิมทีเขาตั้งใจจะปล่อยให้หลี่เยว่หานได้แสดงฝีมือด้วยตนเอง ทว่าเมื่อเห็นนางหลั่งน้ำตา เขาก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีก รีบเดินเข้าไปหาหลี่เยว่หาน เช็ดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะปรายตามองคนตระกูลหยวนที่คุกเข่าระเนระนาดด้วยสายตาเย็นเยียบ
“อู่กั๋วกง จวนหยวนของท่านช่างสั่งสอนบุตรสาวได้ดีแท้ ถึงขั้นกล้ารังแกหวังเฟยของข้าเชียวหรือ”
“ข้ามิกล้าขอรับ! บุตรสาวข้าดื่มมากเกินไป คำพูดคนเมาย่อมถือเป็นจริงเป็นจังไม่ได้นะขอรับท่านอ๋อง!” อู่กั๋วกงโกรธจัดจนสั่นไปทั้งตัว ทว่ากลับมิกล้าโต้ตอบ ทำได้เพียงย้ำคำเดิมว่าหยวนหลิงเอ๋อร์นั้นเมามายจนขาดสติ
