“ท่านพ่อ…” หยวนหลิงเอ๋อร์ไม่อยากแต่งงานออกไปอย่างไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นนี้ ชายในดวงใจที่นางปรารถนาคือเมิ่งฉีฮ่วน ต่อให้เป็นชายารองนางก็ยินดี!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ นางก็นึกถึงสายตาที่เมิ่งฉีฮ่วนมองนางเมื่อครู่ ในใจพลันรู้สึกหวานล้ำขึ้นมาบ้าง นางพยุงหวังเฟิ่งให้ลุกขึ้นยืนแล้วกระซิบถามว่า “ท่านแม่ พอจบงานเลี้ยงวันนี้ ท่านอ๋องจะมาสู่ขอหม่อมฉันที่จวนใช่หรือไม่เพคะ?”
หวังเฟิ่งได้ยินเช่นนั้น ร่างกายก็แข็งทื่อไปเล็กน้อย นางถอนหายใจยาวโดยไม่ตอบคำถามใด ๆ
เมื่อเทียบกับงานเลี้ยงรับรองในวันนี้ เรื่องของหยวนหลิงเอ๋อร์เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไร ทั้งฮ่องเต้หลิงอวิ๋น เมิ่งฉีฮ่วน และหลี่เจี้ยนโบ ต่างก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
วันนี้คนตระกูลหลิ่วเข้าวังมาเพื่อขอบคุณพระมหากรุณาธิคุณพร้อมกับหลี่เจี้ยนโบ จึงได้ที่นั่งในตำแหน่งถัดจากหลี่เจี้ยนโบไปไม่ไกลนัก หลิ่วเทียนเสียงนึกไม่ถึงเลยว่าวันหนึ่งตระกูลหลิ่วจะสามารถมีสายสัมพันธ์กับราชวงศ์ได้เช่นนี้
ก่อนหน้านี้เขายังรู้สึกไม่ชอบหน้าหลี่เจี้ยนโบอยู่บ้าง แต่พอได้ยินกับหูในห้องทรงพระอักษรตอนที่หลี่เจี้ยนโบหารือราชการกับฮ่องเต้และฉีอ๋อง หลิ่วเทียนเสียงก็เริ่มมีความเลื่อมใสในตัวหลี่เจี้ยนโบจากใจจริง
แม้เขาจะนึกสงสัยว่าเหตุใดคนบ้านนอกคอกนาถึงได้ฉลาดเฉลียวขึ้นมากะทันหันเช่นนี้
แต่พอนึกได้ว่าทั้งวิชาการถลุงเกลือและวิธีสกัดน้ำมันล้วนเป็นสิ่งที่หลี่เยว่หานคิ
