บทที่ 541 ท่านให้ข้ากลับไปอยู่ที่หมู่บ้าน!
“ครึกครื้นกันจริง คุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือ” ฮองเฮาและมู่หวังเฟยเสด็จมาพร้อมกับฮ่องเต้หลิงอวิ๋น เมื่อเห็นเหล่าสตรีสูงศักดิ์ยืนรุมล้อมกันอยู่ ฮองเฮาจึงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม
“ถวายความเคารพฝ่าบาท ถวายความเคารพฮองเฮา” เหล่าสตรีทั้งหลายต่างพากันย่อกายทำความเคารพ
เดิมทีเรื่องนี้ควรจะจบลงเพียงเท่านี้ แต่ หยวนหลิงเอ๋อร์ กลับไม่ยอมรามือ นางรีบเสนอหน้าออกไปทันที “ทูลฮองเฮา เมื่อครู่พวกเรากำลังสนทนาถึงท่านพ่อของฉีหวังเฟย ซึ่งก็คือจิ้นกั๋วกง ขุนนางพ่อค้าหลวงระดับหนึ่งที่ฝ่าบาทเพิ่งทรงแต่งตั้งขึ้นมาเพคะ”
ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของฮองเฮาก็ขรึมลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า “คุณหนูใหญ่หยวน การวิพากษ์วิจารณ์ขุนนางในราชสำนักถือเป็นความผิดหนักนะ”
“ฮองเฮาโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ!” หยวนหลิงเอ๋อร์รีบคุกเข่าลงทันที “หม่อมฉันเพียงแต่สงสัย ใครต่อใครต่างก็ลือกันว่าฉีหวังเฟยไม่กตัญญูเลี้ยงดูพ่อแม่ เมื่อปลายปีที่แล้วจิ้นกั๋วกงล้มป่วยหนักที่อำเภอฮัวซี แต่ฉีหวังเฟยกลับไม่เคยแยแส หม่อมฉันได้รับการสั่งสอนมาตั้งแต่เล็กให้ยึดมั่นในความเมตตา ความซื่อสัตย์ และความกตัญญู จึงไม่เข้าใจว่าเหตุใดฉีหวังเฟยถึงมีเหตุจำเป็นขนาดที่ทอดทิ้งบิดาบังเกิดเกล้าได้ลงคอ เพราะเหตุนี้หม่อมฉันจึงพลั้งเผลอเสียกิริยาไป ขอฮองเฮาโปรดประทานอภัยด้วยเพคะ!”
หวังเฟิ่งรีบคุกเข่าลงข้างบุตรสาว หมอบกายต่ำอย่างยิ่ง “ฮองเ
