ฮาโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ หลิงเอ๋อร์ยังเยาว์นักจึงไม่รู้จักความ พูดจาเลอะเทอะล่วงเกินเบื้องพระยุคลบาท ขอฝ่าบาทและฮองเฮาโปรดเมตตาละเว้นโทษด้วยเพคะ”
“ท่านแม่ หลิงเอ๋อร์ไม่คิดว่าตัวเองทำผิด! ฉีหวังเฟยไม่เลี้ยงดูพ่อแม่จริง ๆ นี่มิใช่เรื่องจริงหรอกหรือ? ไม่ว่านางจะมีเหตุผลอะไร แต่บุญคุณพ่อแม่นั้นยิ่งใหญ่กว่าฟ้า หากไม่ทดแทนก็นับว่าเสียชาติเกิด!” หยวนหลิงเอ๋อร์เอ่ยออกมาด้วยท่าทางประหนึ่งผู้ผดุงความยุติธรรม
ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นสีหน้าดูไม่ค่อยดีนักแต่ก็ยังนิ่งเงียบ เมื่อฮองเฮาเห็นฮ่องเต้ไม่ตรัสอะไร นางจึงไม่กล้าเอ่ยปากเช่นกัน
หลี่เยว่หานพยุงฟางจื่อหลานยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน นางเชิดหน้ามองหยวนหลิงเอ๋อร์ที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาดูแคลน แต่กลับไม่มีท่าทีว่าจะขยับปากอธิบายแม้แต่น้อย
“คุณหนูใหญ่หยวน” เมิ่งฉีฮ่วน หัวเราะในลำคอ “จวนอู่กั๋วกงสั่งสอนบุตรสาวคนโตมาเช่นนี้เองหรือ?”
“ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?” หยวนหลิงเอ๋อร์เชิดหน้าอย่างถือดี “ในเมื่อฉีหวังเฟยทำผิด คนอื่นจะตำหนิสักสองสามคำไม่ได้เชียวหรือ?”
“โอ้? ข้าอยากรู้นักว่าคุณหนูใหญ่หยวนใช้เกณฑ์ใดมาตัดสินว่าหวังเฟยของข้าทำผิด?” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยพลางจ้องเขม็งไปที่หยวนหลิงเอ๋อร์
หยวนหลิงเอ๋อร์ถูกจ้องจนใบหน้าร้อนผ่าว นางได้แต่เบือนหน้าหนีเล็กน้อยแล้วตอบว่า “ฉีหวังเฟยไม่กตัญญูต่อพ่อแม่ จะไม่ถือว่าผิดได้อย่างไรเจ้าคะ?”
“ข้าขอถามหน่อยเถอะว่าที่คุณหน
